Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2016/5272 K.2018/1548

- Katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nun 81, 35, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası, - İzinsiz tabanca taşıma suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK'nun 62, 52, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 1.500 TL adli para cezası.

TEMYİZ EDENLER

Sanık müdafii, katılanlar vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılanların, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, katılanlar vekillerinin bu suçtan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin, katılan ... vekilinin, sanığın katılan ...’e yönelik eylemi nedeniyle temyize hak ve yetkisi bulunmadığından bu hükme yönelik temyiz talebinin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir. Sanık ... müdafiince hükmün duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine duruşma günü belirlenerek meşruhatlı davetiye tebliğ edilmesine rağmen, sanık müdafiinin belirlenen gün ve saatte hazır bulunmadığı anlaşıldığından duruşmasız olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in, maktul ...’u ... kasten öldürme, mağdur ...’i kasten öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden,

katılanlar vekillerinin sanığın suçu tasarlayarak işlediğine vesaire, sanık müdafiinin suç vasfına, öldürme kastı olmadığına, ağır haksız tahrikin varlığına, öldürmeye teşebbüs suçundan mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, cezaların haksız olduğuna vesaire yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih,

2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulamalar kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak;