Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2016/811 K.2016/2053

Katılan sanık . müdafiinin temyiz dilekçesinin içeriğine göre temyizini "sanık" sıfatıyla kendisi hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne hasrettiği, . ise hükümleri "katılan sanık" sıfatıyla temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

1-) Sanık . hakkında katılan ."kasten yaralama" suçundan doğrudan hükmolunun 3.000.TL adli para cezası hüküm tarihi itibariyle 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2. maddeye göre kesin nitelikte olup, temyiz kabiliyeti bulunmadığından, adı geçenin bu suça yönelen temyiz isteminin, CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-) Katılan . yönelik darbelerin sayısı, yerleri ve nitelikleri gözetildiğinde tebliğnamedeki bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiştir.

3-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık . kardeşi katılan . "kasten öldürmeye teşebbüs" suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, kusurluluğu etkileyen nedenlerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, hakaret suçunun karşılıklı işlendiği gerekçeleri gösterilerek ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme sebebi dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan . bir sebebe dayanmayan, sanık . müdafiinin kasten öldürmeye teşebbüs suçundan suç vasfına, haksız tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri dikkate alındığında, kasten öldürmeye teşebbüs suçunda mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama,