Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2016/945 K.2017/4929

Katılan Aile Sosyal Politikalar İl Müdürlüğü vekili 08.01.2016 tarihinde kendisine tebliğ olan karara yönelik 1 haftalık yasal süreden sonra 20.01.2016 günü gerçekleşen temyiz isteminin,

Sanık ... müdafiinin yasal süresindeki temyiz isteminden sonra, sanığın cezaevinden gönderdiği 10.07.2014 tarihli dilekçesi ile dosyasının onanmasını istediği anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05/02/2008 gün ve 2008/1-9/15 sayılı Kararı uyarınca, cezanın onanması isteği temyizden vazgeçme olarak kabul edildiğinden, sanık müdafiinin temyiz talebinin,

CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden haksız tahrik uygulamasına yönelen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in maktule ...’ye karşı nitelikli kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şeklide suç niteliği tayin edilmiş, takdire ve tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılanlar vekilinin suç vasfına, Cumhuriyet Savcısının haksız tahrikin olmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, re’sende yapılan incelemede;

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de;