Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2017/14 K.2017/1294

Sanık ... hakkında mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan yapılan yargılama sonunda; kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkumiyetine dair Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25/05/2011 gün ve 2006/276 Esas, 2011/148 Karar sayılı hükmün sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyizi üzerine,

Dairemizin 03/07/2012 gün ve 2012/1654 Esas, 2012/5411 sayılı Kararı ile "sanığın tabancayla 2-3 metre mesafeden iki el ateş ettiği mağdurun, sol kol omuz altından giriş, arkasından çıkış ile sol ayak üst distalde giriş, proksimalde çıkış oluşturacak şekilde isabet alıp, yaşamını tehlikeye sokmayan ancak basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte yaralandığı olayda; sanığın, mağdurun yakın mesafeden (2-3 metre) isabet aldığında öldürücü yaralanma oluşturmayacak kol ve bacak bölgelerini, hedef alarak, iki el ateş ettiği, engel bir durum olmadığı halde eylemine devam etmediği anlaşılmakla;

hedef alınan vücut bölgeleri, atış sayısı ve engel bir durumun bulunmamasına karşın eylemine devam etmediği gözetilerek, eyleminin kasten yaralama niteliğinde olduğu düşünülmeksizin, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini" gerekçesiyle hükmün bozulduğu, bozma karan üzerine yerel mahkemece suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olduğundan bahisle eski hükümde direnilmesine karar verildiği görülmekle, 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun

36. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nun 307. maddesi ve aynı Kanunun 38. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 10. maddesi uyarınca yapılan incelemede,