Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2017/2920 K.2018/1416

Sanık ... müdafii, CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra hükmü temyiz ettiğinden, aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca, temyiz isteminin REDDİNE,

Sanık ... hakkında, mahkemece verilen 05.04.2016 gün ve 2014/337 Esas, 2016/146 Karar sayılı hükmün yasal süresi içinde 11.04.2016 tarihinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiği, sanığın, müdafiinin temyizinden önce 07.04.2016, tarihli dilekçeyle hükmü temyiz etmediğini, onaylanarak gönderilmesini talep ettiği anlaşılmış ise de; henüz geçerli bir temyiz talebi yapılmadan sanık tarafından gönderilen feragat isteği, temyiz isteminden vazgeçme olarak kabul edilmemiş, sanık ... müdafiinin temyiz talebi yönünden de ve katılan vekili ile re'sen de yapılan temyiz incelemesinde,

Oluş ve dosya içeriğine, aksi ispatlanamayan ve aşamalarda değişmeyen beyanlara göre; maktulün, aralarında insan kaçakçılığı hususunda anlaşmazlık bulunduğu belirlenen sanıklardan ...’e telefonda küfür etmesi nedeniyle tarafların bir araya gelmesi üzerine gerçekleşen olayda; sanıklar lehine haksız tahrik nedeniyle indirim yapan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki TCK'nun 29. maddesinin tatbik edilmemesi gerektiğine yönelen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..., ...ve...’in, maktul ...’ı kasten öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, tahrik ve takdiri indirim nedeninin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle

reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekillerinin haksız tahrike, suçun tasarlayarak işlendiğine, sanıklar ve müdafilerinin, sübuta, beraat kararı verilmesi gerektiğine, eksik soruşturmaya, haksız tahrikin derecesine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, mahkemenin sanıklar hakkında bu maddeyle yaptığı uygulamanın ve kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmemesinin kanuna aykırı olduğu anlaşılmakta ise de.