Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2017/3579 K.2018/1089

Suç örgütüne üye olmak suçundan hükümlü ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 220/2, 220/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/02/2011 tarihli ve 2005/446 esas, 2011/32 sayılı kararının infazı sırasında, hükümlü hakkında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 107/4. maddesinde düzenlenen infaz rejimin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda infazda tereddüt nedeniyle talepte bulunması üzerine,

hükümlü hakkında örgüt mensubu suçlularla ilgili infaz rejiminin uygulanmayarak normal suçlularla ilgili infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/12/2014 tarihli ve 2013/2 esas, 2013/8 sayılı ek kararına yapılan itirazın reddine dair İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/01/2015 tarihli ve 2015/17 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 107/4. maddesinde yer alan hükmün "Suç işlemek için örgüt kurmak veya yönetmek ya da örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen suçtan dolayı mahkumiyet halinde..." uygulanabilmesi karşısında, hükümlü hakkında İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/02/2011 tarihli ve 2005/446 eas, 2011/32 sayılı kararı ile suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçundan 5237 sayılı Kanunun 220/2. maddesi uyarınca verilen mahkumiyet hükmünün infazının 5275 sayılı Kanunun 107/4. maddesi uyarınca yapılması gerektiği gözetilmeden,

itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 08/07/2015 gün ve 94660652-105-35-4564-2015-14567/46374 sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/01/2015 tarihli ve 2015/17 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozulmasına, karar verildiği,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/12/2017 tarihli ve 2017/62788 sayılı yazı ile; hükümlü ... ile aynı dosyada yargılanan ve aynı suçlardan mahkum olan ... isimli hükümlü hakkında aynı konu ile ilgili olarak yapılan kanun yararına bozma isteminin Dairemizin 27/10/2015 tarihli, 2015/3521 esas, 2015/5149 karar sayılı kararı ile "...hükümlü hakkında 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleriyle Mücadele Kanununun 13. maddesi delaletiyle Terörle Mücadele Kanununun 16 ve 17. madde hükümlerinin ve 5275 sayılı Kanunun 107/4. maddesi hükümlerinin uygulanamayacağı,

hükümlünün lehine olan 647 sayılı Kanunun 19. maddesi uyarınca infazının yapılması gerektiği" gerekçesiyle reddine karar verildiği belirtilerek her iki hükümlünün infazının aynı statüye tabi olması gerektiğinden bahisle CMK'nun 308. maddesi uyarınca hükümlü ... ile ilgili Dairemizin 10.07.2017 tarihli, 2016/4418 esas ve 2017/2605 karar sayılı kanun yararına bozma kararının kaldırılarak, kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmesinin talep edildiği;

Ancak; hükümlü ... hakkında İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/02/2011 tarihli ve 2005/446 esas, 2011/32 sayılı kararı ile suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçundan 5237 sayılı Kanunun 220/2, 3, 62, 58/9. maddeleri uyarınca verilen cezanın infazı ile ilgili olarak verilen kararın kanun yararına bozmaya konu edildiği ve bu konuda karar verildiği, hükümlü ... hakkında ise kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından verilen cezaların infazı ile ilgili kararın kanun yararına bozmaya konu edildiği ve bu konuda karar verildiği,

kanun yararına bozmaya konu edilen hususların aynı olmadığı gibi suç tarihlerinin, kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının mağdurlarının da farklı olduğu, ayrıca hükümlülerin kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarını örgüt faaliyeti kapsamında işleyip işlemedikleri konusunda ayrı değerlendirme yapılabileceği verilen kararlarda çelişki bulunmadığı anlaşılmakla;