Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2018/4606 K.2019/1669

Sanık ... hakkında mağdur ...’yu kasten öldürmeye teşebbüs suçundan yapılan yargılama sonunda; mahkumiyetine dair Yalvaç Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.02.2016 gün ve 2015/74 esas, 2016/23 karar sayılı hükmün katılan vekili ile sanık müdafinin temyizi üzerine, 04.10.2017 tarih 2017/1800 E. 2017/3040 K. sayılı kararı ile "Katılan sanık ... ile sanık ... arasında önceye dayalı husumetin bulunması, olay günü yine kavga ettiklerinin bu kavga sırasında birbirlerine hakaret ettiklerinin tanık beyanları ile tespit edilmesi ve mahkeme tarafından gerekçede kabul edilmesi,

karşılıklı hakaretler sonucunda evinden aşağıya inen Menekşe'nin Aysu'yu bıçakladığı sırada kendisinin de yüzünden btm ile iyileşir şekilde yaralandığının rapor ile belirlenmesi, iddianamede ilk hakaretin katılan sanık ...'dan geldiği yönünde anlatım var iken gerekçeli kararda ilk hakaretin sanık ...'den geldiğinin kabul edilmesi, ancak hangi delile istinaden böyle kabul edildiğinin gerekçede gösterilmemesi, bu durumda olayda ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tam olarak tespit edilememesi,

hususları karşısında sanık hakkında asgari düzeyde tahrik indirimi uygulanması gerekirken yazılı gerekçe ile uygulanmayarak fazla ceza verilmesi," gerekçesiyle bozulduğu, bozma kararı üzerine yerel mahkemece eski hükümde direnilmesine karar verildiği görülmekle, 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 36. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nin 307. maddesi ve aynı Kanunun 38. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 10. maddesi uyarınca yapılan incelemede,