Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2018/5190 K.2019/1257

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ... ve ... hakkında; maktul ...'ı kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet ve sanık ... hakkında kurulan beraat hükümlerinin, sanıklar müdafileri ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18/12/2017 gün ve 2017/831 Esas, 2017/1040 sayılı sayılı kararının sanıklar müdafileri tarafından tasarlama bulunmadığına, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına; katılanlar vekili tarafından; sanık ...'ın mahkumiyeti gerektiğine ve sanık ... için haksız tahrik indirimi uygulanmaması gerektiğine yönelik sebeplerle temyiz edildiği görülmekle bu sebeplerle sınırlı olarak yapılan temyiz incelenmesinde, temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Mahkemenin kabul ve takdirine göre, sanıklar Gökhan ve Fatih yönünden sübuta ve vasfa; sanık ...'ın beraatine yönelen temyiz itirazlarının reddiyle,

A-Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hüküm ile sanık ...'ın kasten öldürme suçundan beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE,

B- Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükme yönelik incelemede ise;

Oluşa, dosya kapsamına ve tarafsız tanık anlatımlarına göre; sanık ... ile maktulün aynı fırında çalıştıkları, maktulün söz konusu fırında ustabaşı konumunda olduğu ve sanığa işle ilgili uyarılarda bulunduğu, maktulün iş çevresi tarafından sorumluluk sahibi, kimseyle problemi olmayan bir insan olarak tanımlandığı, buna karşılık sanık ... ile söz konusu fırında hiçbir ustanın çalışmak istemediği, bu nedenle işten ayrıldığı ve maktulün ona yapmış olduğu uyarılar sebebiyle maktule husumet beslediği,

sanığın maktulün kendisine hakaret küfür ettiğine yönelik savunmasının hiçbir tanık tarafından doğrulanmadığının soruşturma beyanlarıyla sabit olması karşısında, yasal koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik indirimi yapılarak eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 04/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.