Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2019/1847 K.2019/4325

- ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan beraat,

- ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 25/1 maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına.

Sanık ... hakkında;

- ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81, 35, 29, 53. maddeleri uyarınca 8 yıl hapis cezası,

- ...'e yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 52. maddeleri uyarınca 3.600 TL adli para cezası,

- ...'a yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 52. maddeleri uyarınca 3.600 TL adli para cezası.

Sanık ... hakkında;

- ...'a yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 53, 58. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası.

Sanık ... hakkında;

- ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 62, 52. maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile mahkumiyete ilişkin hükme yönelik temyiz talebinin reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...’ın, katılan ...’u silahla kasten yaralama suçundan verilen ve doğrudan adli para cezası ile cezalandırılmasına dair mahkumiyet hükmü, 5320 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca miktar itibariyle kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, bu karara karşı katılan ... vekili tarafından vekalet ücreti yönünden yapılan temyiz isteminin kararın kesin nitelikte bulunduğundan reddine dair Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.12.2015 tarih, 2014/423 esas ve 2015/348 karar sayılı ek kararının katılan vekilince temyiz edildiği anlaşılmakla, ek kararda isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin temyiz talebinin kabulü gerektiğine yönelen temyiz itirazının REDDİNE karar verilmiştir.

Katılan sanık ... müdafii ile sanık ...’ın temyiz istemleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, katılan sanık ...’ün, mağdur ...’i kasten öldürmeye teşebbüs, mağdur ... ile katılan sanık ...’ı silahla kasten yaralama, sanık ...’ın, mağdur ...’i silahla kasten yaralama suçlarının sübutları kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların nitelikleri tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları değerlendirilip inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, katılan sanık ...’ın, katılan ...’u silahla kasten yaralama suçundan ise elde edilen delillerin mahkumiyetine yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçe gösterilerek beraatine,

katılan sanık ...’e yönelik eyleminin ise meşru savunma sınırları içerisinde gerçekleştiği gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınıp ceza verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, katılan sanık ... müdafiinin; eksik incelemeye, cezadan takdire bağlı indirim yapılmasına, katılan sanık ... yönünden meşru savunma şartlarının oluşmadığına, sanık ...’ın sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri dikkate alındığında, mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulamalar ve katılan sanık ...’ın, katılan sanık ...’e yönelik eylemi TCK'nin 25/1. maddesi kapsamında meşru savunma sınırları içinde gerçekleştirdikleri kabul edildiği halde, CMK'nin 223/2-d maddesi uyarınca beraatine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sadece ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi Yasaya aykırı ise de bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,

CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerinin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine ve katılan sanık ...’ın, katılan sanık ...’e yönelik eylemi ile ilgili hükümdeki "ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin kaldırılarak "CMK'nin 223/2-d maddesi uyarınca beraatine" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, katılan sanık ... ve sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri ile 17.12.2015 tarih,