Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2019/2551 K.2019/4481

isteminin kabulü ile TCK.nin 81/1, 35/2, 62, 53, 54. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahkemenin kabul ve uygulamasına göre, tanık ... son celsede mağduru sanık ...’ın talimatıyla hastaneye götürdüğünü ifade etmiş ise de; soruşturma aşamasında ifadesinin bulunmaması, tanık ...’ın yoldan geçen tanımadığı bir kişinin aracını durdurarak mağduru hastaneye götürdüklerini beyan etmesi ve tanık ...’ın engellemesi ile sanık ...’ın eylemine son verdiğinin anlaşılması karşısında, sanık ... hakkındaki hükümde suçun vasıflandırılmasında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan tebliğnamedeki bozma görüşü benimsenmemiştir.

Sanık ...’ın yüzüne karşı verilen kararı 06/11/2018 tarihinde süre tutum dilekçesiyle temyiz etmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 21/11/2018 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafinin ise 1 haftalık yasal süresi geçtikten sonra gerekçeli temyiz dilekçesini ibraz ettiği anlaşılmış olduğundan, temyiz sebebi bildirilmeden gerekçesiz olarak kararın temyiz edilmesi nedeni ile, temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında mağdur ...’ı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istinaf edilmesi

üzerine Gaziantep Bölge Adliye 2. Ceza Dairesinin 05/11/2018 gün ve 2018/1551 Esas 2018/1672 Karar sayılı kararıyla istinaf talebinin kabulü ve yeniden kurulan hükümle sanık ...’in TCK’nin 81, 35 maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu karara karşı sanık müdafii tarafından temyiz talebinde bulunulduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;