Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2019/4109 K.2020/607

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılan ... vekili tarafından 18/02/2019 tarihli dilekçe ile temyiz gerekçesi içermeyen süre tutum talebi verilerek temyiz isteminde bulunululup temyiz iradesinin ortaya konulduğu, katılan vekiline gerekçeli kararın elektronik tebligat yoluyla tebliğ edildiği ancak katılan vekilinin tebliğ edilen gerekçeli karara rağmen CMK'nin 294/1 ve 295/1. maddeleri uyarınca temyiz nedenlerini bildirmediği, anlaşılmış ise de temyizin geçerli olup olmadığının takdiri Ceza Genel Kuruluna ait olmak üzere;

Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik kasten öldürme suçundan kurulan hükmün Dairemizin 2018/3299 E. 2018/5199 K. sayılı kararı ile haksız tahrik indiriminin asgari düzeyde uygulanması gerektiği gerekçesiyle sanık aleyhine bozulduğu, bozma sonrası Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesinin 2019/25 E. 2019/383 K. sayılı kararı ile önceki hükümde direnilmesine karar verildiği, görülmekle, 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 36. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nin 307. maddesi ve aynı Kanunun 38. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 10. maddesi uyarınca yapılan incelemede;

Dairemizce verilen bozma kararı usul ve yasaya uygun olup yerel mahkemenin direnme gerekçesi yerinde görülmediğinden dosyanın direnme konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.