Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2019/4130 K.2020/570

02.04.2019 tarihli kararın katılan Kurum vekiline 22.04.2019 tarihinde tebliğ edildiği, Kurum vekilinin hükmü 30.04.2019 tarihli dilekçesi ile CMUK'un 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın, eşine yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, haksız tahrik ve takdiri indirim nedenleri bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan Kurum vekilinin, cezada indirim yapılmaması gerektiğine, sanığın öldürme kastı olmadığına, haksız tahrik ve takdiri indirim nedenleri bulunduğuna, sanık müdafiinin,

bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama kanuna aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,