Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2019/711 K.2019/4502

a) Mağdur ...'i öldürmeye teşebbüs suçu: TCK'nin 37, 81, 35, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası,

b) Mağdur ...'i kasten yaralama suçu: TCK'nin 37, 86/1, 86/3-e, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 ay hapis cezası.

c) Mağdur ...'a karşı yaralama suçundan TCK.nin 37, 86/2-3-e, 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası,

2- Sanık ...:

a) Mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçu: TCK'nin 37, 81, 35, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası,

b) Mağdur ...'ı kasten yaralama suçu: TCK'nin 37, 86/2, 86/3-e, 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası,

3- Sanık ...:

a) Mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçu: TCK'nin 37, 81, 35, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası.

b) Mağdur ...'ı Kasten Yaralama Suçu: TCK'nin 37, 86/2, 86/3-e, 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası.

4- Sanık ... hakkında:

a) Mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçu: TCK'nin 37, 81, 35, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası.

b) Mağdur ...'ı kasten yaralama suçu: TCK'nin 37, 86/2, 86/3-e, 53; CMK'nin 231/5 maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ve hükmün açıklanmasının geriye bırakılması.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında mağdur ...’ı kasten yaralama suçu nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, itiraza tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından inceleme dışı bırakılmıştır. 1-Sanık ...’in mağdurlar ... ve ...’a karşı kasten yaralama, sanık ...’in mağdur ...’a karşı kasten yaralama, sanık ...’un mağdur ...’a karşı kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen suç için kanunda öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle TCK'nin 66/1 ve 67/4. maddelerine göre belirlenen 12 yıllık eklemeli dava zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 18.05.2006 tarihi de dikkate alındığında, temyiz incelemesinin yapıldığı tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e,2 ve 67. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşılmakla sanıklar müdafilerinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

CMUK'un 322. maddesince tanınan yetkiye dayanılarak sanık ...’in mağdurlar ... ve ...’a karşı kasten yaralama, sanık ...’in mağdur ...’a karşı kasten yaralama, sanık ...’un mağdur ...’a karşı kasten yaralama suçlarından açılan kamu davalarının TCK'nin 66/1 ve 67/4. maddeleri ile CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2-Sanıklar...’ın mağdur ...’e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçu yönünden kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların eylem ve fikir birliği içerisinde mağdur ...'i bıçakla batına nafiz olarak hayati tehlikeye yol açacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda; teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nin 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte gözetilerek makul bir ceza tayini yerine yazılı şekilde 10 yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..,..,’ın mağdur ...’e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin edilmiş, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve eleştiri nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ... müdafiinin suç vasfına, sübuta, sanık ... müdafiinin haksız tahrikin varlığına, meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin sübuta, sanık ... müdafiinin sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de;