Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2019/904 K.2019/2139

Sanık ... müdafiinin yokluğunda 02/03/2018 günü verilen kararın müdafii tarafından yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi verildiği ancak daha sonra sanığın cezaevinden gönderdiği 03/09/2018 ve 20/07/2018 tarihli dilekçeleri ile dosyasının onaylanmasına ilişkin isteminin, Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 05/02/2008 gün ve 2008/1-9-15 sayılı kararı uyarınca, cezanın onanması isteği, temyiz isteminden vazgeçme niteliği taşıdığından, sanık müdafiininin temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık hakkında mağdur ...'ya yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02/03/2018 gün ve 2018/661 esas, 2018/521 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin takdiri indirim hükmünün uygulama yeri bulunmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz başvurularının tebliğnamedeki düşünce gibi 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Bassavcılığına TEVDİİNE, 09/04/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.