Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2020/1078 K.2020/2294

Sanık ... hakkında; maktul ...’a yönelik kasten öldürme suçundan ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.03.2019 gün, 2019/62 esas ve 2019/553 karar sayılı esastan ret kararına ilişkin; sanık ... müdafiinin yasal süresi içerisinde yapmış olduğu temyiz istemi üzerine yapılan incelemede, Sanık ... müdafiinin; takdiri indirim uygulanması gerektiğine yönelen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın Suriye uyruklu olduğu ve 3 yıl önce ülkesinden Türkiye’ye gelerek maktul ile eşinin işlettiği kağıt atölyesinde çalışmaya başladığı, devam eden süreçte sanık ile maktul ve ailesinin arasında ciddi sayılabilecek herhangi bir sorun yaşanmadığı gibi sanığın aileden birisi olarak görülmeye başlandığı, sanığın her aşamada istikrarlı olarak, iş yerinde birlikte çalıştıkları sırada maktulün poposuna dokunmak suretiyle kendisine yönelik yapmış olduğu cinsel saldırı sonucunda öfkelenerek maktulü bıçakladığını belirttiği ve bu savunmanın aşılamadığı,

olaya dair herhangi bir görgü tanığı ya da başkaca bir delilin de bulunmadığı ve dolayısıyla sanığın savunmasının aksine bir delil olmadığı gibi sanık ile maktul arasında öldürme eylemine sebep olabilecek sanık iddiası ve savunması dışında bir hususa da dosya kapsamında rastlanılmadığı, dolayısıyla sanık hakkında TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik indiriminin asgari oranda uygulanması gerekirken hiç uygulanmaması suretiyle fazla cezaya hükmolunması,