KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2020/1214 E., 2021/12719 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Eylül 2021
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten Öldürmeye Teşebbüs
- Hükümler
- 1) Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 13/01/2015 tarih, 2014/234 Esas ve 2015/10 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 82/1-a, 35/2, 62/1, 53/1, 63. maddeleri uyarınca 10 yıl 10 ay hapis cezası mahkumiyetine karar verildiği,
Karar Metni
353 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
2) Kararın sanık müdafi ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 21/06/2017 tarih, 2016/2311 Esas ve 2017/2471 sayılı kararı ile kararın bozulduğu ve yerel mahkemeye gönderilmesi üzerine,
3) Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 11/10/2018 tarih, 2017/335 Esas ve 2018/446 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62/1, 53/1, 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası mahkumiyetine karar verildiği,
4) Kararın sanık müdafi ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 25/03/2019 tarih, 2019/146 Esas ve 2019/1778 sayılı kararı ile kararın bozulduğu ve yerel mahkemeye gönderilmesi üzerine,
5) Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 01/10/2019 tarih, 2019/273 Esas ve 2019/383 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 62/1, 53/1, 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası mahkumiyetine dair karar
TÜRK MİLLETİ ADINA
Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm sanık müdafi ve katılan vekili tarafından süresinde temyiz edilmekle;
Sanık müdafii tarafından hükmün duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine duruşma günü belirlenerek sanık müdafine meşruhatlı davetiye tebliğ edilmesine rağmen, sanık müdafinin belirlenen gün ve saatte hazır bulunmadığı, geçerli bir nedene dayanan mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan temyiz incelemesinde;
Dosya incelendi;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2020/1214, K. 2021/12719, 23 Eylül 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama