KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2020/2360 E., 2021/5883 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2021
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Tasarlayarak Kasten Öldürme
- Hüküm
- 1- Sanık ... hakkında; maktul ...’e yönelik 5237 sayılı TCK'nın 82/1-a, 29, 62, 63, 54. maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezası, hak yoksunluğuna dair ... 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/03/2019 gün 2019/966 Esas, 2019/1627 Karar sayılı kararı
Karar Metni
299 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
2- İstinaf başvurusunun esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14/01/2019 tarih 2019/966 Esas 2019/1627 Karar sayılı kararı
TÜRK MİLLETİ ADINA
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi’nin 14/10/2019 gün ve 2019/966 Esas, 2019/1627 Karar sayılı kararın sanık müdafii ve katılan vekili tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin 696 sayılı KHK'nın 100. maddesi ve 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 299. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi’nin 14/10/2019 gün ve 2019/966 Esas, 2019/1627 karar sayılı “istinaf başvurusunun esastan reddine” dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafinin sanığın kastının yaralama olduğuna, sanık hakkında haksız tahrik ve lehe hükümlerin üst hadden uygulanması gerektiğine, sanık hakkında TCK m. 32 hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan vekilinin sanık hakkında haksız tahrik ve lehe hükümlerin uygulanmaması gerektiğine yönelen yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2020/2360, K. 2021/5883, 2 Nisan 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama