KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2020/3801 E., 2021/2393 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Şubat 2021
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Kasten öldürme, Kasten öldürmeye teşebbüs
- Hüküm
- İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/04/2019 tarih, 2015/203 (E) ve 2019/186 (K) sayılı ilamı ile;
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
a) ...'i öldürmekten 5237 sayılı TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis; b) ...'yı öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK'nin 81, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis; c) ...'i öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK'nin 81, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis; d) ...'ı öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK'nin 81, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis; Cezalarına yönelik istinaf isteminin Esastan Reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12/06/2020 tarih, 2019/2034 Esas ve 2020/666 Karar sayılı kararı.
TÜRK MİLLETİ ADINA
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nin 12.06.2020 gün ve 2019/2034 Esas 2020/666 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. ve 296/2. maddelerinde belirtilen süre içinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık ... hakkında maktul ...’a yönelik kasten öldürme, mağdurlar ..., ve ....’a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin, sanık müdafiinin istinaf yoluna başvurması üzerine istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmasız yapılan inceleme neticesinde; "istinaf başvuralarının esastan reddine" dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12.06.2020 gün ve 2019/2034 Esas 2020/666 Karar sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; sanığın eylemini meşru savunma koşulları altında işlediğine, aksi halde eylemin haksız tahrik altında kasten yaralama olarak kabul edilmesi gerektiğine, eksik incelemeye, ilişkin ve yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2020/3801, K. 2021/2393, 24 Şubat 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama