KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2020/4970 E., 2021/9987 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Haziran 2021
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten Öldürmeye Teşebbüs
- Hüküm
- Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14/07/2016 tarihve 2015/158 Esas, 2016/146 Karar sayılı sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 81, 35, 29, 62, 53. maddelerine göre 6 yıl 3 ay hapis cezası ile mahkumiyet ile hak yoksunluğuna dair kararı.
- Temyiz edenler
- Sanık müdafii, katılan vekili.
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma
Mahalli Mahkemece verilen kararın sanık müdafii ve katılan vekilinin temyizi üzerine dosyanın yapılan incelenmesinde; Gereği düşünüldü: Oluşa ve dosya kapsamına göre; mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, katılanın beyanının alınması için makul bir süre beklenilmeden dinlenilmesinden vazgeçilmesi suretiyle eksik kovuşturma ile yargılamanın sonuçlandırıldığına ve sanık ... hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması sırasında alt sınırdan cezaya hükmedilmesi gerekirken, alt sınırdan uzaklaşılarak hapis cezasının belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayinine ilişkin tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nin katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, öldürme kastının bulunmadığına, haksız tahrik indirim oranına;
katılan vekilinin suç vasfına, takdiri indirim nedenlerine yönelen temyiz taleplerinin reddi ile , 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2020/4970, K. 2021/9987, 7 Haziran 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama