Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/10166 K.2021/12403

Basit yaralama suçundan sanıklar ... ve ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 29, 62 ve 52. maddeleri gereğince ayrı ayrı 1.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına dair Manisa (Kapatılan) 4. Sulh Ceza Mahkemesinin (Manisa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2014 tarihli ve 2014/792 Esas, 2014/180 Karar sayılı kararı) 10.07.2014 tarihli ve 2014/332 Esas, 2014/615 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 15.04.2021 tarihli ve 2021/6710 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.06.2021 tarihli ve 2021/56770 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanıklar hakkında basit yaralama ve hukuki alacağını tahsil amacıyla yağma suçlarından Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2014 tarihli ve 2014/3058 soruşturma, 2014/176 Esas, 2014/159 sayılı iddianamesiyle açılan kamu davası üzerine, sanıkların eylemlerinin yalnızca kasten yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine dosyanın Manisa Sulh Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.03.2014 tarihli ve 2014/104 Esas, 2014/123 sayılı kararının itiraz edilmeksizin kesinleşmesini müteakip, mahkemesince kasten basit yaralama suçundan yapılan yargılama sırasında uzlaşma yönünden değerlendirme yapılmaksızın sanıkların mahkumiyetine karar verilmiş ise de;

Sanıkların üzerine atılı 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesinde yer alan basit yaralama suçunun, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinin 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile değiştirilmeden önceki haliyle de, anılan maddenin 253/1-a maddesi gereğince de uzlaşmaya tabi olduğu,

somut olayda ise sanıklara ve müştekiye soruşturma veya kovuşturma evresinde usulüne uygun bir uzlaşma teklifi yapılmadığı analaşılmakla, uzlaştırma işlemleri yapıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararların bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkların üzerine atılı 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçunun uzlaşmaya tabi olması karşısında, soruşturma ve kovuşturma aşamasında taraflara uzlaşmayı kabul edip etmediklerinin sorulmadığı anlaşılmakla, taraflar arasında öncelikle 5271 sayılı CMK'nin 6763 sayılı Kanun ile değişik 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma girişiminde bulunulması, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması üzerine yargılamaya devam olunarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği düşünülmeden mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.