Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/10790 K.2021/14170

...'i kasten öldürme suçundan CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, 2) Sanık ... hakkında; ...'i kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1, 29, 62/1, 53, 54. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Duruşmalı yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık hakkında kasten öldürme suçundan elde edilen delillerin mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınıp beraatine hükmedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden, Cumhuriyet savcısının; sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ... müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre; maktulden kaynaklanan sanık ve yakınlarına

yönelik haksız tahrik oluşturabilecek herhangi bir söz ya da davranışın bulunmaması nedeniyle, koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik indirimi uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, kabule göre de;

mahkemece "kavganın kimin tarafından başlatıldığı tespit edilmediği" gerekçesiyle haksız tahrik indirimi uygulandığına göre, TCK'nin 3. maddesi uyarınca cezada orantılılık ilkesi ile maktulden kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nin 29. maddesi uyarınca asgari düzeyde indirim yapılarak üst hadden (18 yıl) hapis cezası tayini yerine, yazılı şekilde 15 yıl hapis cezası tayin edilmesi suretiyle eksik ceza verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi ve hükümden sonra, 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren, 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrasının 1. cümlesine “ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen” ibarelerinin infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.