Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/11569 K.2021/13767

...’yu kasten yaralamaya teşebbüs suçundan mağdur sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 35/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Nallıhan Asliye Ceza Mahkemesinin 10.12.2020 tarihli ve 2019/81 Esas, 2020/625 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 22.06.2021 tarihli ve 2021/8526 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.07.2021 tarihli ve 2021/84184 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya aslının, sanık üzerine atılı diğer suçlar olan hakaret ve cinsel taciz suçları açısından istinaf yoluna başvurulması nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği anlaşıldığından, suret dosya üzerinden yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre,

1) Somut olayda kolluk birimlerine ihbarda bulunan şahsın olaydan bağımsız bir şahıs olduğu, katılan sanık ...'ın kabule göre kasten yaralamaya teşebbüs suçunu işlediği katılan sanık ...'nun yalnızca şüpheli sıfatıyla savunmasının alındığı ve kendisine karşı işlenen suçlardan dolayı şikayetçi olduğuna yönelik bir beyanının bulunmaması karşısında, süresinde yapılmış bir şikayetin olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2) Nallıhan Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 22.03.2019 tarihli ve 2018/1455 soruşturma, 2019/81 esas, 2019/81 sayılı iddianame ile sanığın eylemini silahla gerçekleştirdiği iddia edilerek sanık hakkında silahla yaralamaya teşebbüs suçundan kamu davası açıldığı, ancak Nallıhan Asliye Ceza Mahkemesince eylemin basit yaralamaya teşebbüs suçunu oluşturduğu kanaati ile mahkumiyet kararı verildiği, mahkumiyete konu basit yaralama eyleminin uzlaştırma kapsamında kaldığı, 5271 sayılı Kanun'un 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilerek,

uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) (1) numaralı kanun yararına bozma talebinin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında silahla kasten basit yaralamaya teşebbüs suçundan açılan kamu davasının yargılama neticesinde sanık aleyhine silah nedeniyle artırım yapılmamasına karar verilmiştir. TCK’nin 86/2. maddesinde düzenlenen kasten basit yaralamaya teşebbüs suçunun ise TCK’nin 73. maddesine gereğince şikayet tabi suçlardan olduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında katılan ...’ya yönelik kasten basit yaralama teşebbüs suçundan kurulan hükümde, CMK'nin 158/7. maddesinde yer alan “Yürütülen soruşturma sonucunda kovuşturma evresine geçildikten sonra suçun şikayete bağlı olduğunun anlaşılması halinde; mağdur açıkça şikayetten vazgeçmediği takdirde, yargılamaya devam olunur” şeklindeki düzenleme ve katılanın yargılama aşamasında sanıktan açıkça şikayetçi olmadığına ilişkin herhangi bir beyanının bulunmaması karşısında; mahkemenin yargılamaya devam ederek sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Açıklanan bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen (1) numaralı düşünce yerinde görülmeyerek kanun yararına bozma talebinin REDDİNE,

2) (2) numaralı kanun yararına bozma talebinin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında silahla kasten basit yaralamaya teşebbüs suçundan açılan kamu davasının yargılama neticesinde sanık aleyhine silah nedeniyle artırım yapılmamasına karar verilmiştir. Basit yaralamaya teşebbüs suçunun ise CMK'nin 253. maddesine gereğince uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşılmıştır. Sanık ile katılan arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmeden karar verilmesi isabetsizdir.