Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/12381 K.2021/14924

Kasten basit yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Ümraniye 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 27.01.2011 tarihli ve 2007/805 Esas, 2011/132 Karar sayılı kararının itiraz edilmeksizin 25.03.2011 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın deneme süresi içerisinde 01.06.2012 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hükmün açıklanarak,

adı geçen sanığın anılan Kanun'un 86/2, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ...

52. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.10.2020 tarihli ve 2019/584 Esas, 2020/436 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 29.06.2021 tarihli ve 2021/9689 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.09.2021 tarihli ve 2021/94567 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede; Dosya kapsamına göre,

1) Sanığın eylemine uyan kasten yaralama suçu için kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl, anılan Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca da olağanüstü dava zamanaşımı süresinin 12 yıl olacağı nazara alındığında, kovuşturma aşamasında sanığın savunmasının alındığı 12.06.2008 tarihinde son kez kesilmesi sebebiyle yeniden işlemeye başlayan zamanaşımı süresinin,

hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 25.03.2011 ile yeniden suç işlendiği 01.06.2012 tarihleri arasında 1 yıl 2 ay 6 gün durmasını müteakip kaldığı yerden yeniden işlemeye başladığı, bu haliyle sanığın savunmasının alındığı 12.06.2008 tarihinde işlemeye başlayan 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin ve suçun işlendiği 03.10.2006 tarihinde işlemeye başlayan 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin karar tarihi itibariyle tamamlandığı anlaşıldığından, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereğince davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde,

Kabule göre de, 2) Basit kasten yaralama suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete bağlı olduğu ve mağdur ... Orak'ın 29.09.2020 havale tarihli dilekçesi ile sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiği cihetle, 5237 sayılı Kanun'un 73/6. maddesi gereğince şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sanıktan sorulup, sonucuna göre hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı. Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanığın üzerine atılı suçu 03.10.2006 tarihinde işlediği, 12.06.2008 günü mahkemesince savunmasının alındığı, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın da 27.01.2011 tarihinde verilip 25.03.2011 tarihinde kesinleştiği, sanığın 01.06.2012 tarihinde yeniden suç işlediği, zamanaşımını kesen sanığın savunmasının alındığı 12.06.2008 günü işlemeye başlayan sürenin 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 25.03.2011 ilâ 01.06.2012 tarihleri arasında durduğu, deneme süresinde işlenen suç tarihi olan tarihinden itibaren zamanaşımının yeniden işlediği anlaşılmakla.

12.06.2008 tarihinden itibaren durma süresi de gözetildiğinde hükmün açıklandığı 08.10.2020 tarihine kadar 28.08.2017 tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesi gereğince 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşılmış ise de;

Mağdurun 29.09.2020 tarihli dilekçesinde sanığa ilişkin şikayetinden vazgeçtiğini bildirdiği anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı basit kasten yaralama suçunun kovuşturmasının şikayet şartının gerçekleşmesine bağlı olması ve kovuşturma şartı olan şikayetin zamanaşımına göre öncelikli olması karşısında, sanıktan TCK'nin 73/6. maddesi gereğince şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorulup, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.