Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/12574 K.2022/1646

2) 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13/1, TCK'nin 50/1-a, 52/2, 53, 58 maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 2.000 TL adli para cezası ile mahkumiyetine dair kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükümlü hakkında, hükümlünün yokluğunda 09/05/2013 tarihinde kasten yaralama suçundan 3 yıl hapis cezasına ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan ise 2 yıl hapis ve 2.000 TL adli para cezasına hükmedildiği, cezaevindeki hükümlüye kararın 22/05/2013 tarihinde cezaevi aracılığıyla tebliğ edildiği ve kararın temyiz edilmeksizin 09/07/2013 tarihinde kesinleştiği;

Hükümlünün infaz aşamasında 03/02/2017 ve 30/03/2017 tarihli dilekçeleri ile yargılamanın yenilenmesi, 23/03/2017 ve 28/03/2017 tarihli dilekçeleri ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından itiraz yoluna başvurulması, 30/10/2019 tarihli dilekçesi ile uzlaşma hükümlerinin uygulanması, 13/08/2020 ve 19/10/2020 tarihli dilekçeleri ile TCK'nin 58. maddesinin kaldırılması, 21/10/2020 tarihli dilekçesi ile kanun yararına bozma yoluna gidilmesi, 18/12/2020, 06/07/2021 ve 02/09/2021 tarihli dilekçeleri ile infazın durdurulması, eski hale getirme ve temyiz taleplerinde bulunduğu;

Temyiz süresinin geçirilmiş olması nedeniyle ileri sürülen eski hale getirme istemleri hakkında inceleme ve karar verme yetkisinin 5271 sayılı CMK'nin 42/1. maddesi gereğince Yargıtay'a ait olması nedeni ile karar verme yetkisinin Dairemize ait olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 19 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 28. maddeleri uyarınca, tutuklu ve hükümlülere ait cezaevi adresine çıkartılan tebligatın bizzat kendilerine yapılması gerektiği, bu tebligatın yapılmasını cezaevi veya müessese müdürünün, bunlar yoksa idare eden memurun temin etmesi gerektiği, yine ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17/01/2017 tarih ve 2015/15-536 Esas, 2017/14 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere ve 5271 sayılı CMK'nin 35/3. maddesine göre cezaevindeki sanığa kararın okunarak anlatılması gerektiği,

buna göre yokluğunda verilen kararın 22/05/2013 tarihinde hükümlüye bulunduğu cezaevinde tebliğ edildiği, ancak gerekçeli kararın belirtilen usule uygun olarak okunarak anlatılmadığı, dolayısıyla yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşılmış ise de. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesinin "Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır.

Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi addolunur." ve CMK'nin 41/1. maddesinin "Eski hâle getirme dilekçesi, engelin kalkmasından itibaren yedi gün içinde, süreye uyulduğunda usule ilişkin işlemleri yapacak olan mahkemeye verilir." şeklindeki hükümleri dikkate alındığında hükümlünün yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunduğu 03/02/2017 tarihli ilk dilekçesi ve devamında sunduğu dilekçeleri ile gerekçeli karardan haberdar olduğunun anlaşıldığı,

yine 28/03/2017 tarihli dilekçesinde CMK'nin 263. maddesi kapsamında yanıltıldığından bahsetmediği ancak hükümlünün hükmü yasal süresinden yaklaşık 7 yıl sonra temyiz ettiği ve eski hale getirme isteminde bulunduğu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır.

Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu tarafından kişilere tanınan hakların belli sınırlar içinde kullanılması ve hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiçbir şekilde korunmayacağının belirtildiği,