Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/13155 K.2022/3056

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü; Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık hakkında mağdura yönelik kasten yaralama suçunun sübutu kabul, cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın; suç kastı olmadığına, beraatine karar verilmesi yada tüm lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine ancak;

Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezasından fazla olması nedeniyle, savunmasının yargılamayı yapan mahkemece bizzat alınması, bunun mümkün olmaması durumunda ise SEGBİS sistemi aracılığıyla savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, kapatılan Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 27.09.2017 tarih, 2016/15258 Esas, 2017/11746 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına rağmen yazılı şekilde yakalama yoluyla elde edilen savunması ile yetinilerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (F.C.B. v İtalya, No: 12151/86, 28 Ağustos 1991) kararında belirtildiği üzere,

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36.maddesine ve 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,