Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/1388 K.2021/3128

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) sayılı kararları ile, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve yine 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2)Sanığın eylemi sonucunda katılanın hayati tehlike geçirecek ve vücudunda kırık oluşacak şekilde yaralandığı, birden fazla nitelikli halin bulunması sebebiyle TCK'nin 3. maddesindeki orantılık ilkesi ve 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesi uyarınca temel ceza tayininde dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşmak gerektiği halde alt sınırdan ceza verilerek , sanık hakkında eksik ceza tayini,

3)Kolluk tutanaklarına ve adli rapor içeriklerine göre suç tarihinin 13.08.2014 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 13.06.2014 olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

4)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,