Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/1951 K.2021/2964

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında mağdur ...'ya karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Sanık hakkında mağdur İsmail'e karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

a) Sanık hakkında mağdur ...'ya karşı 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e maddeleri gereğince silahla basit yaralama ve mağdur İsmail'e karşı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince kasten yaralama suçlarından kamu davaları açıldığı, TCK’nin 86/2, 86/3-e maddeleri ile birlikte işlenmesi nedeni ile TCK'nin 86/1. maddesindeki kasten yaralama suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı kabul edilmişse de, 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile.

5271 sayılı CMK'nin 253. maddesinin üçüncü fıkrasına "birlikte" ibaresinden sonra gelmek üzere "aynı mağdura karşı" ibaresinin eklenmesi suretiyle yapılan değişiklik nedeniyle, farklı mağdura (İsmail'e) yönelik kasten yaralama suçunun uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşıldığından, sanık ile mağdur İsmail arasında 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince TCK'nin 86/1. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçundan uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

b) Tarafların karşılıklı olarak kavga ettikleri ve alınan doktor raporuna göre sanığın da basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralandığı olayda, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması; bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu hal nedeni ile sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

c) Dosya arasında bulunan kolluk tutanaklarına göre gerekçeli karar başlığında "18.02.2013" olan suç tarihinin "18.02.2012" olarak yanlış gösterilmesi,