Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/4945 K.2021/6702

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar Kazım, İlker, Yaşar müdafiileri, sanık ... müdafii ve sanık ... vasisinin temyiz dilekçeleri içeriğinden sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümlerini sanık sıfatıyla temyiz ettikleri anlaşılarak yapılan incelemede;

1) Sanıklar ... ve ... hakkında müştekiler ... ve ...'a yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanığın temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar Kazım, İlker, Yaşar müdafiilerinin, sanık ... müdafiinin ve sanık ... vasisinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3) Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik kasten yaralama ile sanıklar ... ve ... hakkında müştekiler ... ve ...'a yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

a) Müştekiler ..., ... ve ...'a ait raporların Adli tıp kriterlerine ve hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşıldığından müştekilerin tüm tedavi evrakları, film ve grafiler ve raporlarıyla birlikte Adli Tıp Kurumuna sevkinin yapılarak, 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları kapsayacak şekilde yeniden raporlarının aldırılmasından sonra sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Taraflar arasında önceye dayalı husumet bulunduğu ve olayın başlangıcına ilişkin taraf anlatımlarının farklılık arzettiği ve karşılıklı kavga şeklinde gerçekleşen olayda, sanıkların aksi kanıtlanamayan savunması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 - 238 Esas - 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu ceza dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiğinin belirtilmesi karşısında, somut olayda sanıklar lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiği gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine göre sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

4) Sanık ... hakkında müşteki ...'a yönelik kasten yaralama ile müştekiler ..., ... ve ...'ya yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

a) Müşteki ...'a ait raporların Adli tıp kriterlerine ve hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşıldığından müştekinin tüm tedavi evrakları, film ve grafiler ve raporlarıyla birlikte Adli Tıp Kurumuna sevkinin yapılarak, 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları kapsayacak şekilde yeniden raporunun aldırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Taraflar arasında önceye dayalı husumet bulunduğu ve olayın başlangıcına ilişkin taraf anlatımlarının farklılık arzettiği ve karşılıklı kavga şeklinde gerçekleşen

olayda, sanığın aksi kanıtlanamayan savunması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 - 238 Esas - 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu ceza dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiğinin belirtilmesi karşısında, somut olayda sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiği gözetilmemesi,