Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/5193 K.2021/8565

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin mağdur ...'e yönelik kasten yaralama (teşebbüs) suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1)Sanığın adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının kesinleşme tarihlerinin, 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile eklenen hükmün yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önce olduğu, sanık hakkında "geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezalarının sanığın geleceği üzerindeki olası etkisi ve suçunu samimi ikrarı ile pişmanlığı" gerekçesi ile 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesi gereğince cezalarından takdiri indirim yapıldığı hususu da birlikte değerlendirildiğinde, 5237 sayılı TCK'nin 51,

5271 sayılı CMK'nin 231/6. maddelerinde öngörülen şartların denetime imkan verecek şekilde tartışılarak erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken ''yasal koşullar oluşmadığından'' şeklindeki yetersiz ve soyut gerekçeyle TCK'nin 50, 51. ve CMK'nin 231/5. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2)Sanığın mağdur ...'e yönelik eylemi yönünden hükmolunan 10 ay hapis cezasının kişiliğine, sosyal- ekonomik durumuna, suçun işlenmesindeki özelliklere göre adli para cezasına çevrildiği, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden hükmolunan 10 ay hapis cezasının yasal koşullar oluşmadığı şeklindeki yetersiz ve soyut gerekçe ile adli para cezasına çevrilmediği belirtilerek hükümler arasında çelişkiye neden olunması,

3)Sanığın mağdur ...'e yönelik kasten yaralama eyleminin teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle, temel cezasının 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesine göre belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenmesi sureti ile fazla ceza tayin edilmesi,

4)Sanığın mağdur ...'e yönelik eylemi yönünden 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik indiriminin, sırasıyla TCK'nin 86/1, 86/3-e, 35. maddeleri uyarınca belirlenen cezası üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle TCK'nin 61/4-5. fıkralarına muhalefet edilmesi,

5)Sanığın mağdur ...'e yönelik eylemi yönünden hükmolunan sonuç cezanın adli para cezası olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

6)Hapis cezasına mahkumiyetler yönünden; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi ve 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrasının 1. cümlesine “ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere “denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen” ibarelerinin eklenmesi nedenleriyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,