Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/5717 K.2021/6459

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki sanık ... tarafından kendisine karşı işlenen “Kasten yaralama” suçlarının “suçtan zarar gören”i olduğu halde, 5271 sayılı CMK’nin 234-237. maddeleri uyarınca hakları hatırlatılarak “şikayet ve katılma” konusundaki iradesi tespit edilmemiş ise de müşteki sanık ... müdafinin süresinde temyiz dilekçesi vererek, müşteki sanık ...'ye karşı işlenen suçlara yönelik hükümleri temyiz etmekle katılma iradesi gösterdiği anlaşıldığından, CMK'nin 260/1. maddesi uyarınca hükümleri temyize hakkı bulunan müşteki sanık ...'nin, CMK'nin 237/2. maddesi uyarınca katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

1)Katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz sebeplerinin yapılan incelemesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı kararı uyarınca, sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup, temyizinin mümkün bulunmadığı, itiraz üzerine, mercii ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 18.03.2016 tarih ve 2016/169 değişik iş sayılı kararıyla itiraz incelenerek reddedildiğinden, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİ için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2)Müşteki sanık ... hakkında silahla kasten yaralama(teşebbüs) suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığı hükmüne yönelen o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

08.01.2016 tarihinde tefhim olunan hükmü 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi atfıyla 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesinde öngörülen 1 aylık kanuni süreden sonra 10.02.2016 tarihinde temyiz eden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, CGK'nin 21.10.2014 tarih, 2014/12-139 Esas ve 2014/445 sayılı kararı da dikkate alınarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

3)Müşteki sanık ... hakkında silahla kasten yaralama (teşebbüs) suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığı hükmüne ve basit kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmüne yönelen katılan sanık ... müdafinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

a)Müşteki sanık ...'in suç tarihi itibariyle ve halen 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken; ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünde görevli Adli Tıp Uzmanı olan tek hekim tarafından düzenlenen rapor ile yetinilerek, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b)Oluş, iddia, dosya kapsamı ve kabule göre; müşteki sanık ...'in nacakla katılan sanık ...'ye vurmaya çalıştığı ancak katılan sanık ... nacağı elinden aldığından eylemini tamamlayamadığı, akabinde yere düşüp boğuştukları ve birbirlerini beden yoluyla yaraladıkları, katılan sanık ...'nin Sorgun Devlet Hastanesinin 12.09.2014 tarihli raporunda belirtildiği üzere basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasının bulunduğu olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.01.2020 tarihli ve 2015/3-1206 Esas - 2020/31 Karar sayılı ilamı gereğince,

müşteki sanığın eylemlerinin bir bütün olarak tek başına ''silahla yaralamaya teşebbüs'' olarak değerlendirilmesi gerektiğinden, müşteki sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/2-3-e ve 35. maddeleri uyarınca uygulama yapılarak, tamamlanmış basit yaralama suçu için öngörülen cezanın altına düşmeyecek şekilde bir cezaya hükmedilmesi yerine yazılı şekilde eylemlerin bölünmesi suretiyle müşteki sanık hakkında “basit kasten yaralama” ve “silahla kasten yaralamaya teşebbüs” suçlarından ayrı ayrı hükümler kurulması,

c)Müşteki sanık ... hakkında hükme esas alınan ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 27.10.2015 tarihli raporunda müşteki sanığın 5237 sayılı TCK’nin 32/2. maddesi kapsamında olduğunun ifade edilmesi karşısında müşteki sanık hakkında ceza indirimine gidilmesi gerektiği halde hatalı uygulama ile 5237 sayılı TCK’nin 32/1. ve 5271 sayılı CMK’nin 223/3-a maddeleri gereği “ceza verilmesine yer olmadığı”na karar verilmesi,