Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/5928 K.2021/10439

2) Mağdur ...’i kasten yaralama ve mağdurlar ... ve ...’i tehdit suçlarından istinaf başvurularının esastan reddine, mağdur ...’ı kasten yaralama suçundan ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılması ve yeniden hüküm kurulması suretiyle sanığın mahkumiyetine dair; ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 24/06/2020 gün ve 2019/2472 Esas, 2020/1688 Karar sayılı kararları 3) Sanığın mağdur ...’i kasten yaralama ve mağdurlar ... ve ...’i tehdit suçlarından temyiz isteminin reddine dair ek karar; ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 09/07/2020 günlü ek kararı

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 24.06.2020 gün ve 2019/2472 Esas, 2020/1688 Karar sayılı kararlarının ve 09.07.2020 tarihli ek kararının sanık tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291 ve 296/2. maddelerinde belirtilen süreler içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp düşünüldü: 1) Sanığın temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında mağdur ...’i kasten basit yaralama ve mağdurları tehdit suçlarından; verilen kararların türü gözetildiğinde, 28.02.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK'nin 286/2-d maddesi uyarınca, ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272. maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere,

ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, ...

Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 09.07.2020 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Sanık hakkında mağdur ...’ı kasten yaralamadan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk derece mahkemesinin sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e, 87/3-c, 29, 53. maddeleri gereğince verdiği “1 yıl 1 ay 15 gün” hapis cezasına dair kararın bölge adliye mahkemesince kaldırılarak sanığın TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 87/1-son, 29, 62, 53. maddeleri gereğince "3 yıl 1 ay 15 gün" hapis cezasına mahkum edilmiş olması nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 286/2-b maddesi gereğince hükmün temyizi kabil kararlardan olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

a) Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-c-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının ve ek savunmasının yargılamayı yapan mahkemece bizzat alınması, bunun mümkün olmaması durumunda ise SEGBİS sistemi aracılığıyla savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (F.C.B. v İtalya, No: 12151/86, 28 Ağustos 1991) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

b) Tekerrüre esas sabıkası olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Sanık hakkında kasti suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde yer alan bazı ibarelerin iptal edilmiş olması ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrasının 1. cümlesine “ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen” ibarelerinin gözetilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanığın yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 24.06.2020 gün ve 2019/2472 Esas, 2020/1688 Karar sayılı hükmünün 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, sanığın 5271 sayılı CMK’nin 307/5. maddesine göre kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,