Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/894 K.2021/596

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. Maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2)Sanığın katılana karşı kasten yaralama eylemi sonucunda katılandaki yaralanmanın yaşamını tehlikeye soktuğu, organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması ve ağır (6) derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralayan sanık hakkında, TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler ve TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi nazara alınarak sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3)Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c ve 29. maddeleri gereği hükmolunan “3 yıl 9 ay” hapis cezasından 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi gereği (1/6) oranında indirim yapıldığında “3 yıl 1 ay 15 gün” yerine “2 yıl 13 ay 15 gün” hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

4)Sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken; katılanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması nedeniyle arttırım yapılırken uygulama maddesi olan 5237 sayılı TCK'nin 87/1-a maddesi yerine TCK'nin 87/1-c maddesi yazılması,