Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/937 K.2021/6289

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın üzerine atılı suçun, TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c-son. maddeleri kapsamında olup, cezanın alt sınırı 5 yıl hapis cezasını gerektirdiğinden, alt sınır nazara alınarak, CMK'nin 150/3. maddesinin açık hükmü gereği sanığa zorunlu müdafii atanmasının gerekmediği, sanığın da avukat görevlendirilmesini talep etmediği anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) sayılı kararları ile, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve yine 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2)Adli Tıp Kurumu uygulama ve kriterlerine göre katılanın yüzünde sabit iz kalıp kalmayacağı yönündeki raporun olay tarihinden itibaren en az 6 ay sonra alınması gerektiğinin gözetilmeden, Alanya Devlet Hastane'since olaydan 5 ay 23 gün sonra, 27.10.2010 tarihinde düzenlenen raporun hükme esas alınması suretiyle eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,