Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/10070 K.2023/3075

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.09.2015 tarihli ve 2014/559 Esas, 2015/486 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. Gaziantep 11.Asliye Ceza Mahkemesinin kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 13.06.2019 tarihli ve 2019/4111 Esas, 2019/12647 Karar sayılı kararı ile;

"1) Adlî Tıp kriterlerine göre yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının tespit edilebilmesi için muayenenin olaydan en az 6 ay geçtikten sonra yapılması gerektiği, müşteki hakkında yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğuna dair 16.06.2014 tarihli raporun ise olay tarihinin üzerinden 6 ay geçmeden müştekinin yapılan muayenesi sonucu düzenlendiği anlaşılmakla, muayene süresi yönünden adlî tıp kriterlerine uygun olmayan rapor esas alınmak suretiyle eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 tarihli ve 2015/1167 Esas- 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi hükmü gereğince ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen TCK’nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3) Sanığın, müştekiyi yüzde sabit iz oluşacak şekilde kasten yaralaması eyleminin neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğinde olması ve basit tıbbi müdahale ile giderilmesinin mümkün bulunmaması karşısında, kurulan hükümde temel cezanın TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, TCK'nin 86/2. maddesine göre belirlenmesi sureti ile eksik ceza tayin edilmesi,

4) Tarafların aşamalardaki beyanları ve alınan doktor raporlarına göre sanık ile müştekinin karşılıklı olarak birbirlerini yaralamaları şeklinde gerçekleşen olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli Esas 2002/4-238-2002/367 sayılı Kararında belirtildiği üzere, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin tespit edilememesi durumunda sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

5) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasında uygulama maddesi olarak TCK'nin 87/1-c maddesi yerine TCK'nin 87/3. maddesinin gösterilmesi,

6) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunları uygulanırken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,"

Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2021 tarihli ve 2019/591 Esas, 2021/260 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ve son cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ... ile temyiz dışı sanık ...'nin olay öncesinde temyiz dışı mağdur ...'ye ait ... isimli işyerinde çalıştıkları, mağdur ...'in de aynı kafede işçi olarak çalıştığı ... ile ...'ın da ...'in kardeşleri olmaları nedeni ile olay günü Hayal Kafede bulundukları esnada ... ile ...'nin işten çıkarılmaları nedeniyle ..., ... ve ... ile tartıştıkları, tartışmanın kavgaya dönüştüğü olayda; ...'in ...'i şişe ile kafasına vurmak suretiyle darp ederek yaraladığı, sanık hakkında silahla kasten yaralama suçundan uygulama yapıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmaları, mağdur beyanları, mağdur ile sanığa ait adlî muayene raporları ve tutanaklar dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosya kapsamında eksik incelemenin söz konusu olmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının tayini ile uygulamaların yerinde olduğu belirlenmiş, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi yerinde görülmüş, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2021 tarihli ve 2019/591 Esas, 2021/260 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,