Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/11269 K.2022/9073

Basit yaralama suçundan sanık ... hakkında basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yapılan yargılama sonunda, anılan suçtan sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 29, 62/1, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 1.120,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Çumra Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2020 tarihli ve 2020/121 Esas, 2020/417 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 05.08.2022 tarihli ve 2021/8869 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.10.2022 tarihli ve 2022/113319 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında müşteki ...'ı yaraladığından bahisle yapılan soruşturma sırasında, sanığın üzerine atılı suçun uzlaştırmaya tabi olduğundan dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesini müteakip, taraflar arasında uzlaşma sağlanamadığından bahisle düzenlenen 20.02.2020 tarihli ve 2019/386 sayılı uzlaştırma raporu esas alınarak Çumra Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2020 tarihli ve 2019/2629 soruşturma, 2020/103 Esas sayılı iddianame hazırlandığı ve basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle Çumra Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2020 tarihli ve 2020/121 Esas,

2020/417 sayılı kararıyla sanığın ezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmış ise de 20.02.2020 tarihli ve 2019/386 sayılı uzlaştırma raporunun 2019/2629 soruşturma sayılı dosyasına ilişkin olmadığı, taraflar arasında yapılan uzlaştırma işlemleri sonucu düzenlenen raporun 23.01.2020 tarihli ve 2016/406 sayılı olduğu ve anılan raporda göre de uzlaştırmanın olumlu sonuçlandığı cihetle, kamu davasının düşmesi yerine yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı CMK’nin 253. maddesinde uzlaştırma kurumu düzenlenmiş olup aynı Kanun’un “Mahkeme tarafından uzlaştırma” başlıklı 254. maddesinde;

“(1)Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253'üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.

(2)Uzlaşma gerçekleştiği takdirde, mahkeme, uzlaşma sonucunda sanığın edimini def’aten yerine getirmesi halinde, davanın düşmesine karar verir. Edimin yerine getirilmesinin ileri tarihe bırakılması, takside bağlanması veya süreklilik arzetmesi halinde; sanık hakkında, 231'inci maddedeki şartlar aranmaksızın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilir. Geri bırakma süresince zamanaşımı işlemez. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, uzlaşmanın gereklerinin yerine getirilmemesi halinde, mahkeme tarafından, 231'inci maddenin onbirinci fıkrasındaki şartlar aranmaksızın, hüküm açıklanır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

İncelenen dosyada; sanığa atıla kasten basit yaralama suçunun uzlaşmaya tabi suçlardan olduğu, soruşturma aşamasında dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, taraflara yapılan uzlaşma tekliflerinin kabul edildiği, yapılan uzlaştırma görüşmesinin olumlu sonuçlanması nedeniyle 23.01.2020 tarih ve 2016/406 sayılı uzlaştırma raporu düzenlendiği halde sanık hakkında kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Mahkemece uzlaşmanın sağlanması nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 254/2, 223/8. maddelerine göre düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.