Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/12730 K.2023/2644

Katılanın temyiz isteği yönünden; yokluğunda verilen kararın katılana 09.05.2022 tarihinde usulüne uygun şekilde bizzat tebliğ edildiği halde, katılanın karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 24.05.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu belirlenmiştir.

Sanığın temyiz isteği yönünden; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin

birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.06.2016 tarihli ve 2016/425 Esas, 2016/688 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Bu kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 26.05.2021 tarihli ve 2021/8255 Esas, 2021/9002 Karar sayılı ilâmıyla özetle; a) Basit yargılama usulünün değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Kabul ve uygulamaya göre de; b) 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına ilişkin yasa değişikliklerinin dikkate alınması gerektiği, Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Sanık hakkında bozma ilâmı sonrasında 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi uyarınca basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilmiş ancak; sanığın itirazı üzerine genel hükümlere göre dosya yeniden ele alınmış ve Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2022 tarihli ve 2021/1077 Esas, 2022/414 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; mahkûmiyete yeter delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi, haksız tahrik indirimi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre; 1. Sevgili olan sanık ve katılan arasında olay günü kıskançlık nedeniyle çıkan tartışma sırasında sanığın, katılanı darp ederek basit tıbbî müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımı, uzlaşmayı kabul etmediklerine dair uzlaştırma formları, nüfus ve adlî sicil kayıtları, tutanaklar ve diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

3. Sanığın eylemi neticesinde katılanın basit tıbbî müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığına dair Yalvaç Devlet Hastanesinin 30.04.2016 tarihli adlî muayene raporu dava dosyasında mevcuttur.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiş ve bozma gereklerinin yerine getirildiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılanın Temyiz İsteği Yönünden

Yokluğunda verilen kararın katılana 09.05.2022 tarihinde usulüne uygun şekilde bizzat tebliğ edildiği halde, katılanın karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 24.05.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, katılanın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden

Sanığın; mahkûmiyete yeter delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi, haksız tahrik indirimi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, vesaire yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları ile uyumlu adlî rapor içeriği ve tanık anlatımları ile eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, katılandan kaynaklanan haksız bir hareket bulunmaması nedeniyle sanık lehine haksız tahrik indirimi uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı,

mükerrir olan sanık hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmaması yönünden yerinde, yeterli ve kanunî gerekçe gösterildiği, dosyada mevcut deliller ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından, anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde ve sair yönlerden hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Katılanın Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde yer alan (A) paragrafında açıklanan nedenle Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2022 tarihli ve 2021/1077 Esas, 2022/414 Karar sayılı kararına yönelik katılanın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) paragrafında açıklanan nedenlerle Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2022 tarihli ve 2021/1077 Esas, 2022/414 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,