Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/12869 K.2023/8179

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya (kapatılan) 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.04.2016 tarihli ve 2016/115 Esas, 2016/455 Karar sayılı kararı; a. Sanık hakkında 27.12.2015 tarihli kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanık hakkında 02.01.2016 tarihli kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Hükümlerin sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin 01.12.2020 tarihli, 2020/14716 Esas, 2020/17772 Karar sayılı ilâmı ile " basit yargılama usulünün değerlendirilmesi, adli para cezasında infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğine dair ihtarat yapılması" hususlarından bozulmasına,

3. Konya 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2021 tarihli ve 2021/22 Esas, 2021/787 Karar sayılı kararı; a. Sanık hakkında 27.12.2015 tarihli kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereği sanığın beraatine, b. Sanık hakkında 02.01.2016 tarihli kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz istemi; ceza miktarına, eksik ceza verildiğine, beraat kararının hatalı olduğuna, 2. Sanık müdafiinin temyiz istemi; mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile katılanın evli oldukları, 27.12.2015 günü ailevi nedenlerle çıkan tartışmada sanığın eşini darp ettiği, katılanın evi terk ederek babasının evine gittiği, 02.01.2016 tarihinde evine eşya almak için gelen katılanla sanığın tekrar tartıştığı, sanığın eşini darp ettiği, aldırılan doktor raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı anlaşılmıştır. 2. Sanık savunmaları, katılan anlatımları, adli rapor, nüfus kayıt örneği bozma öncesi ve sonrası yargılama sürecine ait evraklar dosya arasında bulunmaktadır. 3. Hukukî süreç başlığı altında (2) numarada gösterilen bozma ilâmının gereklerinin yerine getirildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında 02.01.2016 tarihli kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi

içerdiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü temyiz sebepleri reddedilmiş, sair yönlere ilişkin yapılan incelemede de hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında 27.12.2015 tarihli kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmü yönünden;

Katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanı, sanığın eşi ile tartıştığını kabul edip ittirdiğine dair anlatımları, oluş ve dosya kapsamı ile bu yönde bir bozma nedeni bulunmamasına rağmen, bozma sonrası kurulan hükümde sanık hakkında 27.12.2015 tarihli kasten yaralama eyleminden mahkûmiyet yerine hatalı değerlendirme ile beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

1. Sanık hakkında 02.01.2016 tarihinde işlenen kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; Gerekçe bölümünde (1) numaralı bentte açıklanan nedenle Konya 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2021 tarihli ve 2021/22 Esas, 2021/787 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

2. Sanık hakkında 27.12.2016 tarihinde işlenen kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan "sanığın üzerine atılı suçun sabit olduğunun gözetilmemesi" nedeniyle Konya 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2021 tarihli ve 2021/22 Esas, 2021/787 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,