Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/13449 K.2022/9796

6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ... ...'un, anılan Kanun’un 91/5, 91/son ve 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 29. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince verilen cezanın ertelenmesine ve sanık hakkında 1 yıl denetim süresi belirlenmesine dair Nurdağı Sulh Ceza Mahkemesinin 09/12/2005 tarihli ve 2005/50 Esas, 2005/269 sayılı kararının temyiz edilmesi üzerine,

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 02/11/2009 tarihli ve 2008/13805 Esas, 2009/18448 Karar sayılı ilamı ile bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama sonucunda sanığın 6831 sayılı Kanun'un 91/son, 765 sayılı Kanun'un 29, 59/2, 72 ve 647 sayılı Kanun'un 4. maddeleri uyarınca 2.025,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına,

cezasının 647 sayılı Kanun'un 6. maddesi gereğince ertelenmesine dair Nurdağı Sulh Ceza Mahkemesinin 30/04/2010 tarihli ve 2010/11 Esas, 2010/42 sayılı kararının 04/02/2011 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 13/10/2011 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine erteli para cezasının aynen infazına ilişkin Nurdağı Asliye Ceza Mahkemesinin 30/01/2018 tarihli ve 2017/222 Esas,

2018/61 sayılı kararına karşı yapılan itirazın olağanüstü dava zamanaşımı süresi dolduğundan bahisle kabulüne dair mercii İslahiye Ağır Ceza Mahkemesinin 11/09/2020 tarihli ve 2020/138 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

765 sayılı Kanun'un 95/2. maddesinde yer alan "Cürüm ile mahkum olan kimse hüküm tarihinden itibaren beş sene içinde işlediği diğer her cürümden dolayı evvelce verilen ceza cinsinden bir cezaya yahut hapis veya ağır hapis cezasına mahkum olmazsa, cezası tecil edilmiş olan mahkumiyeti esasen vaki olmamış sayılır.

Aksi takdirde her iki ceza ayrı ayrı tenfiz olunur." şeklindeki hüküm karşısında, hakkında hükmedilen 2.025,00 Türk lirası adli para cezası 647 sayılı Kanun'un 6. maddesi gereğince ertelenen sanığın denetim süresi içinde 13/10/2011 tarihinde kasıtlı suç işlediği anlaşılmakla, her iki cezanın ayrı ayrı aynen infazına karar verilmesi gerektiği, mahkemenin 765 sayılı Kanun'un 95/2. maddesi uyarınca aynen infaz kararı verdiği gözetilmeden,

itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 14/06/2022 gün ve 94660652-105-27-7460-2021-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay

Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ve Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 27.10.2022 tarihli, 2022/7233 Esas ve 2022/15961 Karar sayılı görevsizlik kararı ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA