Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/13469 K.2024/4420

Sanık hakkında şikayetçi Halime'ye yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükmün itiraz yoluna tabi olduğu ve itiraz Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 21.12.2020 tarihli 2020/30 Değişik iş sayılı kararıyla üzerine kesinleştiği anlaşıldığından inceleme dışı bırakılmıştır. Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.07.2017 tarihli 2015/329 Esas ve 2017/215 Karar sayılı ilamına yapılan istinaf başvurusu üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

14. Ceza Dairesinin 11.11.2020 tarihli kararıyla yapılan inceleme sonucunda sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması, 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve olası kastla yaralama suçlarından istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verildiği, sanığın 31.03.2021 tarihli dilekçesi ile yapmış olduğu temyiz başvurusuna karşı Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

14. Ceza Dairesinin 06.04.2021 tarihli ek kararı ile temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 296/1. fıkrası uyarınca reddine dair karar verildiği, verilen ek kararı sanığın 28.06.2021 tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

14. Ceza Dairesinin 12.07.2021 tarihli ek kararı ile tekrar temyiz isteminin reddine karar verilerek sehven kesinleştirme işlemi yapıldığının anlaşılması üzerine kesinleşme şerhinin iptali ile sanık yönünden temyiz isteminin reddine ilişkin 06.04.2021 tarihli ek karara yönelik temyiz istemi konusunda karar verilmek üzere Dairemize gönderildiği anlaşılmakla sanık hakkında olası kast ile yaralama, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması, 6136 sayılı Yasa'ya Aykırılık suçlarından Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 06.04.2020 tarihli ve 2018/2825 Esas, 2020/1262 Karar sayılı ek kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296/1. fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.07.2017 tarihli ve 2015/329 Esas, 2017/215 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında.

1.Olası kastla yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1,21/2,86/3-e,87/3,53. maddeleri uyarınca neticeten 1 yıl 22 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2.Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 170/1-c,53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 3.6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13/2, 5237 sayılı Kanun'un 52/2,53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 10.000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, Karar verilmiştir. B.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 11.11.2020 tarihli ve 2018/2825 Esas, 2020/1262 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. C. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

14. Ceza Dairesinin, 06.04.2021 tarihli ve 2018/2825 Esas, 2020/1262 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296/1. fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; temyiz hakkını kullanmak istediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286/2- (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 06.04.2021 tarihli ve 2018/2825 Esas, 2020/1262 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. fıkrası uyarınca Adana