Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/13645 K.2023/1034

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin ceza miktarı bakımından şartları oluşmadığından 1412 sayılı Kanun' un 318 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2015/141 Esas, 2015/412 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, 87 ... maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 ... maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl 1 ay 29 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2015/141 Esas, 2015/412 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 19.02.2019 tarihli ve 2018/7506 Esas, 2019/3324 Karar sayılı kararı ile hesap hatası sonucu sanığa fazla ceza tayin edilmesi ve mağdurun yaralanması ile ilgili olarak Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden ayrıntılı rapor alınması gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.12.2021 tarihli ve 2019/289 Esas, 2021/610 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, 87 ... maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (son) bentleri, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 ... maddesinin birinci fıkrası, 1412 sayılı Kanunu’nun 326 ncı maddesinin son fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl 1 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, ek savunma hakkı verilmesi gerektiğine, sübuta, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, raporlar arası çelişki olduğuna, ceza miktarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü mağdur ve sanığın yanlarında arkadaşları ile birlikte Pendik sahilinde buluştukları, birlikte alkol alıp, sohbet ettikleri, sohbet sırasında sanık ile mağdur arasında alacak verecek meselesi nedeni ile tartışma çıktığı ve sanık ... ile temyiz dışı sanık...'in birlikte mağduru yaraladıkları anlaşılan olayda, sanığın mağduru kasten yaralama suçunu işlediği ve buna göre uygulama yapıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanığın ikrar içeren savunması, mağdur beyanı, tanık beyanları, olay yeri inceleme raporu, olay yeri krokisi, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 15.01.2015 tarihli muayene raporu, sanığa ait güncel adlî sicil kaydı dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesince tanzim olunan 16.07.2021 tarihli raporda, mağdurun yaralanması ile ilgili olarak özetle, nazal kemikte parçalı kırık, bilateral orbita medial duvarlarında kırıklar ile yumuşak doku lezyonlarına neden olan yaralanmanın kişinin yaşamını tehlikeye soktuğu, kişi üzerindeki etkisinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı, kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin orta (3) derecede olduğu, kaş üstünde tespit edilen yara izinin belirli bir mesafeden belirgin bir dikkat sarf etmeden, ilk bakışta fark edildiğine göre, yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun belirtildiği tespit edilmiştir.

4. Mahkemece Yargıtay 3. Ceza Dairesinin (birleşen) 19.02.2019 tarihli ve 2018/7506 Esas, 2019/3324 Karar sayılı bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ve aynı maddenin birinci fıkrasının son cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildikten sonra bozma öncesi hükme yönelik aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınması suretiyle infazın 1 yıl 1 ay 29 gün hapis cezası üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerekirken eksik

araştırma nedeniyle yapılan bozma sonucunda ortaya çıkan ağır neticeye bağlı olarak cezanın ve kazanılmış hak nedeniyle infazı gereken cezanın çifte atıfet oluşturacak şekilde "1 yıl 1 ay 3 gün hapis cezası" olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini temyiz edenin sıfatı karşısında aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

B. Sübut Yönünden

Sanığın, üzerine atılı suçlamayı tevil yolu ile ikrar etmesi, Olay Olgu (2) ve (3) başlığı altında yer alan ayrıntısı belirtilen adli muayene raporları içerikleri karşısında sanığın eyleminin sabit olduğu belirlenmekle, hükümde sübut yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Raporlar Arasında Çelişki Olduğu Yönünden

Mağdurun yaralanması sonucunda oluşan kemik kırığı ile ilgili olarak ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan raporda kırığın hayati fonksiyonlarına etkisinin hafif derecede olduğunun tespit edildiği, Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesince tanzim olunan raporda ise kemik kırığının orta derecede olduğunun ifade edildiği bununla birlikte üst kurul olan Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesinin raporuna itibar edilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D. Ek Savunma Hakkı Verilmesi Gerektiği Yönünden

Sanık hakkında tanzim olunan iddianamede yer verilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinin uygulanma ihtimaline binaen, 26.09.2019 tarihli celsede 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesi uyarınca usûlüne uygun şekilde ek savunma hakkı tanındığı anlaşılmakla hüküm bu yönüyle hukuka aykırı bulunmamıştır.

E. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri nedeni dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından bozma üzerine verilen 30.12.2021 tarihli ve 2019/289 Esas, 2021/610 Karar sayılı kararına yönelik sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2023 tarihinde karar verildi.