Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/13847 K.2023/1354

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2011 tarihli ve 2010/143 Esas, 2011/148 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak

yoksunluklarına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2016 tarihli ve 2015/380 Esas, 2016/153 Karar sayılı kararı ile, sanığın denetim süresi içerisinde 05.08.2014 tarihinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeni ile açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hükmün açıklanmasına karar verilmiştir.

3. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2016 tarihli ve 2015/380 Esas, 2016/153 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin (birleşen) 14.01.2021 tarihli ve 2020/16052 Esas, 2021/1206 Karar sayılı kararı ile, mağdurun yaralanması ile ilgili olarak Adli Tıp Şube Müdürlüğünden rapor alınması ve gerekçesiz hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2022 tarihli ve 2021/162 Esas, 2022/538 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 8 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebebi, zamanaşımına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Taraflar arasında daha önce bir alım satıma bağlı olarak ihtilaf oluştuğu, sanığın mağdurun kendisine borcunun olduğunu iddia ettiği, mağdurun ise borcunun bulunmadığını savunduğu, bu nedenle olay günü suç yerinde taraflar arasında çıkan tartışmada sanığın mağduru darp ederek burun kemiğinde kırığa neden olacak ve basit tibbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı kabul edilerek buna göre uygulama yapıldığı belirlenmiştir.

2. Sanığın savunması, mağdur beyanı, olay yeri inceleme raporu, Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 14.06.2022 tarihli adli muayene raporu, sanığa ait güncel adlî sicil kaydı dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Sanığın zamanaşımına yönelen temyiz sebepleri yönünden; İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığa yüklenen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen (12) yıllık olağanüstü zamanaşımı

süresine tabi olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasından sonra denetim süresi içerisinde dava zamanaşımının durduğu gözetilerek, suç tarihi olan 02.11.2009 ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 11.05.2011 tarihi arasındaki süre ile denetim süresi içinde işlenen suçun suç tarihi olan 05.08.2014 tarihi ile açıklanan hükmün temyiz inceleme tarihi arasındaki sürenin 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi gereği birleştirilmesi durumunda,

yargılamaya konu suç tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında arasında 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen (12) yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmemiş olduğunun belirlendiği anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2022 tarihli ve 2021/162 Esas, 2022/538 Karar sayılı kararında sanıkca öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,