Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/14601 K.2023/2347

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Didim (Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli 2015/561 Esas ve 2016/294 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci Esas No: 2022/14601

maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

2. Didim (Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli 2015/561 Esas ve 2016/294 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 15.09.2020 tarihli ve 2020/7799 Esas 2020/10770 Karar sayılı kararı ile '' dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin (e) bendinin hükümde gösterilmemesi, sanık hakkındaki hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde verilen adli para cezasını ödememesi durumunda hapse çevrileceğine karar verilmesi, '' nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Didim (Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2021 tarihli 2020/447 Esas 2021/74 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bendleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 3740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

4. Didim (Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2021 tarihli 2020/447 Esas 2021/74 Karar sayılı kararı ile uygulanan basit yargılama usulüne sanık müdafiinin itirazı üzerine; Didim (Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.01.2022 tarihli 2021/476 Esas 2022/140 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bendleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 3740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanığın atılı suçu işlemediğine, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereği indirim kararı verilmesi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın mağdur olan annesi ile olay günü aralarında geçen konuşma sırasında sinirlenerek mağdura silahtan sayılan sandalye ile vurmak suretiyle, katılanı basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı anlaşılmıştır.

2.Sanığın ikrar içeren beyanları, mağdur beyanları, Didim Devlet Hastanesinin 03.04.2015 tarih, 26798 numaralı raporu, Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 18.02.2016 tarih ve 1631 numaralı raporu, Yargıtay bozma ilamı, dosya içerisinde bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin; sanığın atılı suçu işlemediğine, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereği indirim kararı verilmesi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin gerek sanığın ikrar içeren beyanları gerek mağdur beyanları ile saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu,

Mahkemece ''Her ne kadar Mahkememiz işbu dava dosyasında 5237 sayılı Yasanın 7.maddesi uyarınca lehe hükümler içeren 5275 sayılı Yasanın 251.maddesinde düzenlenen Basit Yargılama usulünün sanık hakkında uygulanmasına karar verilmiş ise de verilen karara sanık müdafii tarafından itiraz edilmekle sanık 1/4 indirim hakkını kaybetmiştir.'' şeklindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçe ile sanık hakkında basit yargılama usulü indiriminin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesinde ve yine Mahkemece ''Sanığın sabıkalı geçmişi, suça meyilli kişiliği, mükerrer oluşu göz önünde bulundurularak hakkında TCK 50,

51 ve CMK 231 maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına'' şeklindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçe ile sanık hakkında seçenek yaptırımların uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığından, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Didim (Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.01.2022 tarihli 2021/476 Esas 2022/140 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,