Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/14685 K.2023/1553

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul (kapatılan) 78. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2015 tarihli ve 2015/185 Esas, 2015/346 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin

birinci fıkrasının (d) bendi ve aynı maddenin son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verildiği,

2. Hükmün sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin 26.06.2018 tarihli ve 2017/17085 Esas, 2018/11643 Karar sayılı kararı ile, "istinabe yasağına aykırılık, müştekinin dinlenmemiş olması, sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, uygulama hatası ve hak yoksunluklarındaki yasa değişikliğinin değerlendirilmesi gerektiğinden" bahisle bozulmasına karar verildiği,

3. İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2018 tarihli ve 2018/472 Esas, 2018/736 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ve aynı maddenin son cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 05.12.2018 tarihinde kesinleştiği,

4. Denetim süresi içinde sanığın 01.08.2020 tarihinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunu işlediği, bu suçtan Güroymak Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.01.2021 tarihli ve 2020/258 Esas, 2021/58 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 51 inci maddesi gereği 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verildiği, bu kararın 18.01.2022 tarihinde kesinleştiği,

5. İhbar üzerine yapılan yargılama sonunda İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2022 tarihli ve 2022/193 Esas, 2022/261 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ve aynı maddenin son cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verildiği, Anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

Aynı evi kiracı olarak paylaşan sanık ile suçtan zarar gören ... arasında ...'in maddi durumu kötü olduğundan kirayı ödeyemeyeceğini söylemesi nedeniyle tartışma çıktığı, sanığın evde eline geçen meyve bıçağı ile ...'i sol ön kol ve karın bölgesinden hayati tehlike meydana gelecek şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Aralarındaki hukuki ihtilaf niteliğindeki kira parası ile ilgili anlaşmazlık nedeniyle sanık ile ... arasında çıkan kavgada, ...'den kaynaklanan ve sanığa yönelen haksız eylemin küfürlü konuşmadan ibaret olduğunun anlaşılması karşısında; cezada 1/4 ila 3/4 arasında indirim yapılmasını öngören 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca sanık hakkında asgari düzeyde indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, oluş ve dosya kapsamına aykırı olacak şekilde azami oranda indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığında bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2022 tarihli ve 2022/193 Esas, 2022/261 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,