Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/14916 K.2023/1733

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli ve 2014/350 Esas, 2015/1066 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 12.10.2020 tarihli ve 2020/8315 Esas, 2020/13274 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

2. Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2022 tarihli ve 2021/968 Esas, 2022/102 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ayrıca 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi gereği mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; Müştekinin iftira attığından bahisle sübuta, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile eski eşi olan müşteki arasında ortak çocukları nedeniyle çıkan tartışmada sanığın müştekiyi beden yolu ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde kasten yaraladığı anlaşılmıştır.

2. 15.09.2013 tarihli adli rapor dosyada mevcuttur.

3. İlk derece mahkemesince, Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sübut yönünden

Her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiş ise de adli rapor, oluş ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın eyleminin sübuta erdiğinin kabulü ile hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Tebliğname yönünden

Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 12.10.2020 tarihli ve 2020/8315 Esas, 2020/13274 Karar sayılı bozma ilamından önceki kararın yalnız sanık tarafından temyiz edilmesi ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son bendi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınması gerektiği; bozma ilamından sonra kurulan hükümde, sanık hakkında neticeten 4 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle sanığın kazanılmış hakkının ihlal edildiği anlaşılmış ve bu husus bozmayı gerektirmiş ise de aynı Kanun'un 322 nci maddesi uyarınca bu hukuka aykırılığın Dairemizce düzeltilerek giderilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2022 tarihli ve 2021/968 Esas, 2022/102 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu hukuka aykırılığın Yargıtay'ca giderilmesi olanaklı görüldüğünden hüküm fıkrasının 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasına ilişkin paragrafından sonra gelmek üzere "Ancak ilk hüküm yalnızca sanık tarafından temyiz edilmiş olup, aleyhe temyiz bulunmadığından ve bu

durum ceza miktarı açısından 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğundan, sanık hakkında sonuç cezanın “3 ay 10 gün” hapis cezası üzerinden infazına"cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,