Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/15005 K.2023/2280

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1. (Kapatılan özel yetkili) ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.05.2011 tarihli ve 2006/213 Esas, 2011/119 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan mahkûmiyet kararı verildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 08.10.2013

tarihli ve 2013/3412 Esas, 2013/5553 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, sanık müdafiinin 01.12.2015 tarihli dilekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümleri yönünden uyarlama yapılmasını talep etmesi sonrasında yetkili ve görevli olduğuna karar verilen Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2015 tarihli ve 2015/91 Esas, 2015/141 Karar sayılı ek kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

bu kararın 19.01.2016 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde 15.08.2017 tarihinde kasıtlı bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.02.2022 tarihli ve 2019/462 Esas, 2022/102 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanması suretiyle sanığın suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 220 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı başlıklı 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümüne göre; "Kanunda başka türlü yazılmış olan haller dışında kamu davası; ..., (e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl, Geçmesiyle düşer."

3. 5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı süresinin durması veya kesilmesi başlıklı 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası; "Kesilme halinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak Kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzar." şeklinde düzenlemeye yer vermiştir.

4. Sanık hakkında açılan kamu davasına konu suçun, 5237 sayılı Kanun'un 220 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları kapsamında bulunduğu ve suç tarihi itibariyle gerektirdiği cezaya göre 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerine tabi olduğu belirlenmiştir.

5. Bu açıklamalar ışığında dava zamanaşımı incelendiğinde; sanık hakkında kurulan hükmün 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakıldığı, bu kararın 19.01.2016 tarihinde kesinleşmesi ile zamanaşımının durduğu, sanığın denetim süresi içerisinde 15.08.2017 tarihinde kasıtlı bir suç işlediğinin ihbar edildiği, denetim süresi içerisinde işlenen suç tarihi itibariyle zamanaşımının tekrar işlemeye devam ettiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı nedeniyle zamanaşımının 1 yıl 6 ay 26 gün süre ile durduğu ancak;

sanığa yüklenen suçun suç tarihinde gerektirdiği cezanın türü ve üst haddine göre, suç tarihi olan 03.01.2006 tarihi ile hükmün açıklanması suretiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilen 25.02.2022 tarihi arasında, zamanaşımının durduğu süre de düşüldükten sonra 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğunun gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.02.2022 tarihli ve 2019/462 Esas, 2022/102 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği

BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,