Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/15133 K.2023/2470

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2013 tarihli ve 2012/328 Esas, 2013/127 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin

birinci fıkrası uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2. ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2016/73 Esas, 2016/243 Karar sayılı kararı ile, sanığın denetim süresi içerisinde 02.05.2015 tarihinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeni ile açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hükmün açıklanmasına karar verilmiştir.

3. ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2016/73 Esas, 2016/243 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin (birleşen) 13.10.2020 tarihli ve 2020/9524 Esas, 2020/13423 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulünün uygulanması gerektiği ve Anayasa Mahkemesince 53 üncü maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın durumunun yeniden değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Basit yargılama usûlü uygulanarak verilen karara yönelik sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine genel yargılama usûlüne göre yapılan yargılama sonucunda, ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2021/612 Esas, 2022/492 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları ve 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1.500 TL adlî para cezasına çevrilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi, cezaî ehliyete ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın, sanığın erkek kardeşi ile evli olduğu ve aralarında ailevi sebeplerden dolayı husumet bulunduğu, olay günü sanık ile katılanın karşılaştıkları, sanığın katılana alenen "çay kenar orospusu" diye bağırdığı, akabinde aralarında yaşanan tartışmada sanığın katılana vurmak amacıyla katılanın üzerine yürüdüğü, etrafta bulunan kişilerin araya girerek sanığın katılana vurmasını engellendiği anlaşılmakla, sanığın katılana yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçunu işlediği ve buna göre uygulama yapıldığı belirlenmiştir.

Her ne kadar sanık hakkında tanzim edilen Akdeniz Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığının 02.03.2022 tarihli raporuyla, kişinin 10 yıldır Demans tanısı ile takip ve tedavi edildiğinin saptandığı, kişinin nörolojik muayenesinde muhakeme yeteneği bozulmuş olarak değerlendirildiği, mevcut hali ile iddia edilen suçun farkına varması ve sonuçlarını hesaplaması mümkün olmadığının tespit edildiği, suç tarihi ile hastalığın başlangıç sürecinin aynı döneme denk gelmesi, hastalığın kronik ve ilerleyici olmasına karşın, kişi ile ilgili suç tarihi olan 05.03.2012 tarihindeki muayene ve tedavi verileri olmaması nedeniyle, müzekkerede bildirilen hususlar ile ilgili kesin bir kanaat bildirilemeyeceği belirtilmiş ise de

dosya kapsamına daha önce yapılan yargılama neticesinde sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş oluşu, denetim süresi içerisinde kasten suç işlendiği ihbarı üzerine yargılamanın sürdürüldüğü, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin 11 inci fıkrası uyarınca denetim süresi içerisinde kasten suç işlenip işlenmediği hususunda değerlendirme yapılıyor oluşu dikkate alınarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi yönünden ayrıca araştırma yapılmasına yer olmadığına dair karar verildiği belirlenmiştir.

2. Sanığın aşamalardaki savunmaları, tanık beyanları, olay yeri inceleme raporu, Akdeniz Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığınca tanzim edilen 02.03.2022 tarihli, "kişinin 10 yıldır Demans tanısı ile takip ve tedavi edildiğinin saptandığı, kişinin nörolojik muayenesinde muhakeme yeteneği bozulmuş olarak değerlendirildiği, mevcut hali ile iddia edilen suçun farkına varması ve sonuçlarını hesaplaması mümkün olmadığının tespit edildiği,

tüm bu bilgiler göz önünde bulundurulduğunda suç tarihi ile hastalığın başlangıç sürecinin aynı döneme denk gelmesi , hastalığın kronik ve ilerleyici olmasına karşın, kişi ile ilgili suç tarihi olan 05.03.2012 tarihindeki muayene ve tedavi verileri olmaması nedeniyle, kesin kanaat bildirilemeyeceği," görüşünü bildirir rapor, kollukça düzenlenen diğer tutanaklar, sanığa ait güncel adlî sicil kaydı dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine ve içeriğine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereğinin yerine getirildiği, basit yargılama usûlünün uygulanması neticesinde verilen kararlara sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine genel yargılamaya devam edildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun' un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edildikten sonra 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca paraya çevrilemeyeceği hususunun gözetilmemesi hususu aleyhe temyiz istemi olmaması nedeniyle bozma sebebi yapılmamıştır.

1. Sanığın cezaî ehliyete yönelik temyiz istemi yönünden yapılan incelemede,

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, Olay ve Olgular başlığı altında (2) nolu paragrafta bilgilerine yer verilen raporlar ve adlî sicil kaydı dikkate alındığında sanığın cezaî ehliyetinin olmadığına dair sanık lehine delil bulunmadığı anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Hakkında adlî para cezasına hükmedilen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceği hususu hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (2) paragrafında açıklanan nedenle ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2021/612 Esas, 2022/492 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,