Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/3174 K.2022/5750

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nin 42/1. maddesindeki “süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hâle getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir” şeklindeki düzenleme karşısında; sanığın eski hale getirme talebi konusunda karar verme yetkisi Yargıtay'a ait olup ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin bu taleple ilgili usule aykırı şekilde verdiği 22.09.2017 tarihli ek kararın ve bu karara yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 11. Ceza Dairesince verilen 09/03/2018 tarih ve 2017/3161 Esas 2018/513 Karar sayılı kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, 09/07/2013 tarihli celsede savunması alınırken bildirdiği bilinen son adresine usulüne uygun şekilde 09/12/2013 tarihinde tebliğ edildiği, sanık ve müdafiinin hükmü 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yedi günlük yasal süreden sonra 20/09/2017 ve 22/09/2017 havale tarihli dilekçeler ile temyiz ettikleri, yasal bir gerekçesi bulunmayan eski hale getirme ve buna bağlı olarak yasal süresinden sonra vaki temyiz istemlerinin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 28.06.2022 gününde oy birliği ile karar verildi.