Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/6430 K.2022/8332

Mahalli mahkemece verilen hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya okunarak incelendi; Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 21.10.2019 tarihli ve 2019/12531 Esas 2019/19022 Karar sayılı ilamı ile "6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesinde yer alan "Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddeleri uygulanır.

Bu kararlara ilişkin dosyalar Bölge Adliye Mahkemelerine gönderilemez." şeklindeki düzenleme karşısında.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5-son. cümlesi uyarınca sanık hakkında hukuki sonuç doğurmayan 07/04/2015 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, aynı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca açıklanmasına ilişkin 07/03/2019 tarihli kararın Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20/07/2016 tarihinden sonra verilmesi nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu,

temyiz merci olarak bu aşamada incelemenin mümkün olmadığı anlaşıldığından dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE," karar verilmiş olup, istinaf incelemesi için dosyanın gönderildiği İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 12.01.2021 tarihli kararı ile daha önce tehdit suçundan verilen karar temyiz incelemesine konu edilmediği bu suçla ilgili olarak bozma kararı

verilmediği halde, "İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2015 tarih ve 2014/216 Esas, 2015/145 Karar sayılı aynı olaya ilişkin kararı Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 05.07.2018 tarih ve 2017/17940 Esas, 2018/12350 Karar sayılı kararı ile bozulduğu,

yeniden yapılan yargılama neticesinde verilen karara karşı kanun yoluna müracaat edildiği..." hususu belirtilip "...20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağının ve bu kararlara ilişkin dosyaların bölge adliye mahkemelerine gönderilemeyeceğinin belirtilmiş olması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 264. maddesi de gözetilerek,

istinaf başvuru talebinin temyiz mahiyetinde kabulü ile Yargıtayca değerlendirilip, karar verilmek üzere, aynı Kanun'un 279/1-b maddesi uyarınca istinaf başvurusunun REDDİNE, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmek üzere, İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesine İADESİNE..." şeklinde karar verilerek dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığımıza gönderilmesi üzerine yeniden yapılan incelemede;

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 05.07.2018 tarih ve 2017/17940 Esas, 2018/12350 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünün bozulduğu, söz konusu mahkumiyet hükmünün yer aldığı İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2015 tarih ve 2014/216 Esas, 2015/145 Karar sayılı kararında tehdit suçundan temyiz incelemesine konu olabilecek bir kararın bulunmadığı, bu suçla ilgili olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/12. maddesi uyarınca kanun yolunun itiraz olduğu,

daha sonra verilen aynı mahkemenin 08.03.2019 tarihli, 2018/531 Esas 2019/106 Karar sayılı kararı ile tehdit suçundan açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanmış olmakla, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilmesi nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu, temyiz merci olarak bu aşamada incelemenin mümkün olmadığı anlaşıldığından sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 08.03.2020 tarihinde açıklandığı, dosyanın daha önceden bu suç yönünden Yargıtay incelemesinden geçmediği,