Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/6928 K.2023/4626

Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.07.2018 tarihli ve 2017/698 Esas, 2018/366 Karar sayılı kararı ile. 1. Sanık hakkında katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2. Sanık hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün, hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 ... maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. B.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 24.02.2020 tarihli ve 2019/517 Esas, 2020/214 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. C. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

2. Ceza Dairesinin, 25.02.2020 tarihli ve 2019/517 Esas, 2020/214 Karar sayılı ek kararı ile; sanık müdafiinin kasten yaralamaya teşebbüs ve hakaret suçlarına yönelen temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “kararlar kesin nitelikte olduğundan temyiz talebinin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, meşru savunma ve sınırının aşılması şartlarının oluştuğuna, sanığın öldürme kastı olmadığına, haksız tahrik indiriminin üst hadden uygulanması gerektiğine, ek kararın hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanığın tur şirketinde servis şoförü olduğu, olay günü katılan ...'in berber dükkanının önüne aracını park ettiği, katılanın çırağı aracılığıyla aracı çekmesi için sanığa haber gönderdiği, sanığın "çekmiyorum, erkeksen gel kaldır" demesi üzerine katılan ...'in "bu şekil olmuş mu bak, dükkanımın önü kapanmış, seni patronuna şikayet edeceğim" demesi üzerine sanıkla katılanın tartışarak yürüdükleri sırada sanığın katılan ...'in yüzüne yumruk attığı ve belinden çıkardığı bıçak ile katılanı yaraladığı, katılan ...'in dükkanda bulunan demir çubuğu alarak karşılık verdiği, sanığın tekrardan katılan ...'i bıçakla yaraladığı,

kavgayı gören katılan ...'ın plastik kasa ile sanığa engel olmaya çalıştığı, sanığın katılan ...'a da hakaret ederek bıçağı salladığı, ancak isabet ettiremediği, etraftakilerin müdahale etmesi sonucunda sanığın olay yerinden kaçtığı, katılan ...'in batın sol üst kadranda, sağ dizin 3 cm üstünde ve sağ iliak kanat üstünde kesici delici alet yaralanması olduğu, batına nafiz ve sağ femoral arter yaralanmaları nedeniyle hayati tehlike geçirdiği olayda, sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

2. Adlî tıp raporları, görüntü inceleme tutanağı, sanık savunmaları, katılanlar ve tanıkların beyanları dava dosyası kapsamında bulunmaktadır. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Ek karar yönünden 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan;

“... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiinin kasten yaralamaya teşebbüs ve hakaret suçlarına yönelen temyiz istemi yerinde görülmemiştir. B.

Sanık müdafiinin, meşru savunma ve sınırının aşılması şartlarının oluştuğuna, sanığın öldürme kastı olmadığına, haksız tahrik indiriminin üst hadden uygulanması gerektiğine yönelen temyiz sebepleri yönünden.

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, saldırı ile savunma arasında orantı bulunmadığı, dolayısıyla meşru savunma ve sınırının aşılması koşullarının oluşmadığı, olayda kullanılan suç aletinin öldürmeye elverişli olduğu,

katılanda meydana gelen yaralanmaların yerleri, nitelikleri ve nicelikleri birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kastının, öldürmeye yönelik olduğu, suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde ve belirlenen yaptırımda isabetsizlik bulunmadığı, olayın her iki tarafça farklı anlatılması karşısında, asgari oranda haksız tahrik indiriminin uygulanmasının doğru olduğu anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Ek Karar Yönünden Gerekçe bölümünde (A) paragrafında açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 25.02.2020 tarihli ve 2019/517 Esas, 2020/214 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, B.

Sanık Hakkında Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçundan Verilen Karar Yönünden Gerekçe bölümünde (B) paragrafında açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

2. Ceza Dairesinin, 24.02.2020 tarihli ve 2019/517 Esas, 2020/214 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Elazığ