Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/780 K.2022/3995

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre Mernis adresi ile mahkemeye sunduğu adresi aynı olan sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın, öncelikle Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre, bu mümkün olmazsa aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca tebliğ edilmesi gerekirken, dosyadaki adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi gereğince yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve sanık tarafından mahkemeye sunulan 16/08/2021 tarihli dilekçede eski hale getirme niteliğinde temyiz isteminde bulunduğunun anlaşılması karşısında,

CMK’nin 42. maddesi gereğince talep hakkında karar verme yetkisi Yargıtay’a ait olduğu halde temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemesince verilen ek kararların hukuku değerden yoksun olduğu kabul edilmekle; sanık hakkında kurulan 21/01/2016 tarih 2015/558 Esas 2016/29 Karar sayılı kesinleşmiş erteli mahkumiyet hükmüne yönelik, sanığa gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği gerekçesi ile temyiz isteminin incelenmesinde;

her ne kadar sanık hakkındaki yokluğunda verilen erteli hükme ilişkin gerekçeli kararın kendisine yapılan tebligatı yasaya aykırı ise de hükmün öğrenilmesi ile temyizin süresinde olup olmadığı hususunun araştırılması gerekmektedir.

Sanığa yokluğunda verilen kararın kesinleşmesine müteakip, sanığın 25/08/2018 tarihinde Alkollü araç kullanmaktan dolayı yargılandığı ve kararın kesinleşmesi sonucu işbu dosya konusu erteli mahkumiyet için aynen infaz kararı istendiği, mahkemece aynen infazla ilgili kararını sanığa 16/01/2019 tarihinde tebliğ ettiği, tebliğ edilen kararda sanığın temyiz edemediği ve yokluğunda verilen kararın kesinleştiğinin açıkça belirtildiği ve bu tarihte hükmün kesinleştiğini öğrenmiş sayılması gerektiği dolayısı ile anılan tarih itibariyle sanığın karardan haberdar olduğunun kabulü ile,